Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 960/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 marca 2015 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych.
Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że w wykonaniu zarządzenia z dnia 2 września 2015 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono stronie w dniu 21 września 2015 r. Do dnia 2 listopada 2015 r. żądana kwota wpisu nie wpłynęła na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wskazując na art. 220 § 1 i 3 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.) Sąd odrzucił skargę.
Od ww. postanowienia wywiedzione zostało zażalenie, uzupełnione pismem z dnia 13 stycznia 2016 r. Skarżąca wniosła o uchylenie ww. postanowienia w całości i rozpoznanie powierzonej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym postępowaniu wpadkowym jest wyłącznie to, czy w postanowieniu z dnia 16 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasadnie odrzucił skargę skarżącej. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że skarżąca, mimo prawidłowego wezwania Sądu, nie uiściła w terminie należnego wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 marca 2015 r. To zaś, w świetle art. 220 § 3 p.p.s.a., musiało skutkować odrzuceniem tej skargi. Z artykułu tego wynika bowiem, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis w należnej wysokości, podlega odrzuceniu przez sąd.
Odnosząc się do argumentacji skarżącej zawartej w zażaleniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że dotyczy ona albo okoliczności merytorycznych, związanych z oceną wyżej wskazanej, zaskarżonej decyzji albo zagadnień związanych z prawem pomocy. Zaskarżone postanowienie kwestii tych nie obejmowało, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł się do nich odnieść.
Wyjaśnić można, że ocena zgodności z prawem zakwestionowanego przez skarżącą zażalenia nie zależy od tych okoliczności, które decydują o przyznaniu prawa pomocy. Wskazać również można, że zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek na każdym etapie postępowania, a wniosek taki wolny jest od opłat sądowych.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie oddalił.