Uzasadnienie
Wyrokiem z 9 września 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 265/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uwzględnił skargę P. S.A. w W. i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z 3 grudnia 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r., a także zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz Polskich Kolei Państwowych S.A. w W. kwotę 31.679 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W zażaleniu na postanowienie WSA w Lublinie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zarzuciło naruszenie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne ustalenie wysokości wpisu stosunkowego od przedmiotu zaskarżenia, a także § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: rozporządzenie RM) w zw. z art. 200 i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewłaściwą wykładnię oraz ich niezastosowanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy, bowiem sąd administracyjny pierwszej instancji, wydając zaskarżone postanowienie, błędnie skalkulował wysokość kosztów sądowych podlegających zwrotowi.
W skardze na decyzję SKO skarżąca spółka określiła wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 2.446.147 zł. Kwota ta została przyjęta przez Przewodniczącego Wydziału Pierwszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie jako podstawa obliczenia wysokości należnego wpisu od skargi - 24.462 złotych (zarządzenie z 9 lutego 2015 r.).
Jak słusznie wskazuje jednak autor zażalenia, podatnik wykazywał w deklaracji podatkowej oraz złożonych korektach podatek od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 2.218.522,- zł. Zgodzić należy się z poglądem, że w tej sytuacji przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie nie była cała kwota zobowiązania podatkowego określona w decyzji wymiarowej, a jedynie różnica kwoty wymiaru (3.736.689,-zł) i kwoty zadeklarowanej przez podatnika (2.218.522,- zł), wynosząca 1.520.167,- zł.
Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07, w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 P.p.s.a., wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. Wysokość wpisu stosunkowego powinna być obliczana od wartości podanej przez stronę, która będzie odzwierciedlała wartość faktycznego przedmiotu sporu. W tym miejscu należy podkreślić, że wysokość wpisu wpływa również na wysokość wynagrodzenia fachowego pełnomocnika i wysokość wpisu od skargi kasacyjnej. W związku z tym ustalenie nadmiernych kosztów może stanowić istotną barierę w możliwości z korzystania z prawa do składania środków zaskarżenia i korzystania z profesjonalnej pomocy pełnomocnika.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sąd administracyjny pierwszej instancji, zasądzając na rzecz spółki zwrot kosztów postępowania od strony przeciwnej, wadliwie skalkulował wysokość kosztów sądowych. W kwocie kosztów sądowych - zaliczanych do niezbędnych kosztów postępowania i podlegających, zgodnie z dyspozycją art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zwrotowi na rzecz skarżącego od strony przeciwnej w razie uwzględnienia skargi – należało uwzględnić w rozpoznawanej sprawie wpis od skargi w wysokości 15.207, - zł, a nie, jak błędnie przyjął WSA w Lublinie, w wysokości 24.462,- zł. Podstawą obliczenia w rozpoznawanej sprawie wpisu stosunkowego od skargi winna być bowiem kwota 1.520.167,- zł, stanowiąca rzeczywistą wartość przedmiotu zaskarżenia; odpowiada ona tej części zobowiązania podatkowego, która faktycznie została zakwestionowana przez spółkę w skardze.
Kwota zwrotu kosztów postępowania w zakresie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika nie była przez stronę wnoszącą zażalenie kwestionowana.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 200, art. 205 § 2 w zw. z art. 188 P.p.s.a., a także w zw z art. 197 § 1 i § 2 tej ustawy – orzekł jak w sentencji.