Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (sygn. akt I SA/Lu 44/10) odmówił L. H. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 9 listopada 2009 r. w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości PHT N. sp. z o.o. w C. w podatku akcyzowym za miesiące od grudnia 2003 r. do lipca 2004 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że strona w zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazując na brak środków finansowych i rzeczy ruchomych skarżący nie poparł ich odpowiednią dokumentacją Nie uprawdopodobnił również, że egzekucja spowoduje nieodwracalne skutki i wywoła niemożliwą szkodę. W zażaleniu na postanowienie pełnomocnik strony wniósł o zmianę w całości zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotowemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie.
W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik strony wskazał, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uznanie.
Na wstępie należy podnieść, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez sąd zależy od spełnienia istnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie sprecyzował co należy rozumieć pod tymi pojęciami, dlatego ocena wystąpienia tych przesłanek za każdym razem zależy od sądu. Ocena ta jest swobodna, ale nie dowolna. Dlatego Sąd rozpoznając wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony ma obowiązek za każdym razem wskazać podstawę uwzględnienia bądź odmowy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności.
Natomiast obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168). Podkreślenia wymaga, iż przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności zostały określone przy użyciu zwrotów nieostrych. Uzasadnienie zaś wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia w tym zakresie powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej zmierzającymi do wykazania istnienia przesłanek. Wniosek nieuzasadniony w ten sposób uniemożliwia sądowi dokonania jego merytorycznej oceny.
Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając w dniu 11 lutego 2010 r. zaskarżone postanowienie słusznie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji bowiem we wniosku strona nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, przez co Sąd pierwszej instancji nie mógł zająć pozytywnego stanowiska odnośnie zasadności wniosku. Zdaniem Sądu jedynie szczegółowe określenie sytuacji majątkowej wnioskodawcy mogłoby umożliwić ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie jest wystarczające wskazanie kwoty zaległości obciążających skarżącego (tj. 213.949 zł) bez wskazania jaka jest obecnie jego sytuacja materialna i rodzinna.
W oparciu o powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a argumentacja przedstawiona w zażaleniu nie zasługuje na uwzględnienie, wobec czego – na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji.