Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3097/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M. K. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. We wniosku tym podniosła, że sprawa, której dotyczy wniosek o przyznanie prawa pomocy, oparta jest na niekonstytucyjnym przepisie. Tym samym, nie jest uzasadnione, aby ponosiła ona koszty wpisów sądowych w tego rodzaju sprawach. Pismem z 3 grudnia 2014 r. skarżąca została wezwana do nadesłania dokumentów oraz złożenia oświadczeń dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 5 grudnia 2014 r. Skarżąca nie odpowiedziała na wskazane wezwanie.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, brak jakichkolwiek informacji o sytuacji finansowej skarżącej, uniemożliwia ocenę możliwości partycypowania przez nią w kosztach wszczętego postępowania. Nie było zatem podstaw do stwierdzenia, że sytuacja, w której się znajduje wypełnia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), a tym samym uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy.
W zażaleniu skarżąca wniosła o uchylenie powyższego postanowienia oraz przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Jej zdaniem, w sprawie doszło do naruszenia art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie podlega oddaleniu.
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że podstawą prawną zaskarżonego postanowienia był art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a nie jak wskazała skarżąca art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji, nie miał obowiązku uznać przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. za uprawdopodobnione i zasadnie odmówił przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Skarżąca pomimo wezwania Sądu nie przedstawiła żadnych informacji ani dokumentów, które zobrazowałyby jej sytuację majątkową i rodzinną. Tym samym nie budzi wątpliwości, że uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku postępowania w trybie art. 255 p.p.s.a. należy uznać za przeszkodę wykluczającą przyjęcie uprawdopodobnienia wskazanych we wniosku okoliczności, a tym samym przyznanie prawa pomocy. Skarżąca nie dała zatem Sądowi możliwości oceny jej sytuacji życiowej.
Rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji i argumentacja tam powołana są prawidłowe i zgodne z prawem.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.