Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 listopada 2013 r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu odrzucające jego skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o zwolnienie go od wpisu sądowego od zażalenia.
W dniu 3 marca 2014 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W związku z uprawomocnieniem się ww. postanowienia referendarza sądowego, Skarżący został wezwany, w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 10 kwietnia 2014 r., do uiszczenia wpisu od zażalenia (100 zł), pod rygorem jego odrzucenia, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, odpis ww. zarządzenia został doręczony stronie w dniu 14 kwietnia 2014 r. Skarżący nie uiścił wpisu w wymaganym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaskarżonym postanowieniem odrzucił zażalenie.
Sąd przywołał treść z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast, w myśl art. 220 § 1 u.p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 3 art. 220 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania nie dotyczy jednak zażalenia, bowiem należy ono do katalogu pism kwalifikowanych. W tej sytuacji zażalenie, od którego - pomimo wezwania - nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 u.p.p.s.a.
W stanie faktycznym sprawy, wezwanie do opłacenia zażalenia skutecznie doręczono stronie w dniu 14 kwietnia 2014 r. Wyznaczony w wezwaniu, siedmiodniowy termin do opłacenia zażalenia rozpoczął zatem bieg w dniu 15 kwietnia 2014 r. i upłynął bezskutecznie w dniu 21 kwietnia 2014 r. (poniedziałek).
Zażalenie, pomimo pouczenia strony o procesowych skutkach nieuiszczenia w terminie wpisu sądowego, nie zostało opłacone. Wskazana okoliczność obligowała Sąd do odrzucenia zażalenia, na podstawie powołanego art. 220 § 3 p.p.s.a.
Pełnomocnik Skarżącego wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że pismem z dnia 22 kwietnia 2014 r. wniósł o wydłużenie terminu na uiszczenie opłaty sądowej, gdyż z uwagi na jej wysokość nie był w stanie uregulować jej w zakreślonym terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli pismem tym jest zażalenie, to przewodniczący wzywa wnoszącego zażalenie, aby pod rygorem jego odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu Sąd wydaje postanowienie o odrzuceniu zażalenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji. Pełnomocnik Skarżącego został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków fiskalnych zażalenia, jak również został on pouczony o siedmiodniowym terminie do uzupełnienia braków oraz konsekwencjach niezastosowania się do wezwania. Skoro jednak w zakreślonym terminie nie zostały dopełnione nałożone przez Sąd pierwszej instancji na pełnomocnika obowiązki procesowe, Sąd nie mógł w takiej sytuacji postąpić inaczej, jak tylko odrzucić zażalenie na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Kwestia podniesiona przed pełnomocnika w zażaleniu, a odnosząca się do wydłużenia terminu wyznaczonego do uiszczenia wpisu nie znajduje uzasadnienia. Nie ulega kwestii, że siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych pisma jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany. Jedynym instrumentem prawnym, przy pomocy którego można sanować skutki prawne uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia (odrzucenie) jest wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia, przewidziany dla przypadków niedokonania czynności w terminie bez winy strony (art. 86 i nast. p.p.s.a.).
Przypomnieć należy, że w rozpoznawanym przypadku pełnomocnik został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braku formalnego zażalenia w postaci uiszczenia wpisu i zakreślony termin upłynął bezskutecznie. W tej sytuacji przedłużenie terminu byłoby działaniem sprzecznym z treścią powołanych wyżej przepisów i w istocie prowadziłoby do przedłużenia ustawowego terminu do uzupełnienia braków formalnych pisma, abstrahowałoby od zawinienia w nieuzupełnieniu braków w terminie, w konsekwencji stanowiłoby obejście przepisów regulujących skutek niedopełnienia czynności procesowych w ustawowym terminie i zasady przywracania terminu.
Na uwzględnienie nie zasługuje zawarte w zażaleniu żądanie zasądzenia kosztów postępowania. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 powołanej ustawy. Ponadto przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527)
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.