Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 651/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", odrzucił zażalenie Z.W. (dalej jako "Skarżący") na postanowienie tego Sądu z dnia 22 lipca 2013 r. odrzucające zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 17 czerwca 2013 r. odrzucające skargę kasacyjną sporządzoną i wniesioną osobiście przez Skarżącego od postanowienia z dnia 5 listopada 2012 r. odrzucającego jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 23 kwietnia 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości.
Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że w dniu 16 sierpnia 2013 r. Skarżącemu został doręczony odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 lipca 2013 r. o odrzuceniu zażalenia, które Skarżący wniósł na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, jaką złożył od postanowienia o odrzuceniu wskazanej wyżej skargi.
Na to orzeczenie Skarżący w dniu 22 sierpnia 2013 r. wniósł zażalenie, ponieważ w piśmie tym sformułował również wniosek o wyłączenie sędziego, Przewodniczący Wydziału I zarządził w dniu 27 sierpnia 2013 r., by czynności dotyczące zażalenia podjąć po zakończeniu postępowania z tego wniosku.
Po uprawomocnieniu się postanowienia z dnia 21 października 2013 r., którym oddalono wskazany wniosek o wyłączenie sędziego, Zastępca Przewodniczącego Wydziału I wydał w dniu 1 kwietnia 2014 r. zarządzenie o wezwaniu Skarżącego do uiszczenia wpisu od wspomnianego zażalenia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia tego zażalenia.
Nie zgadzając z tym rozstrzygnięciem, Skarżący wniósł na nie w dniu 18 kwietnia 2014 r. zażalenie, które następnie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II FZ 669/14.
Z tego względu Zastępca Przewodniczącego Wydziału I wydał w dniu 12 czerwca 2014 r. zarządzenie o wezwaniu Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 1 kwietnia 2014 r. w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia zażalenia, które Skarżący wniósł w dniu 22 sierpnia 2013 r.
Wezwanie to doręczono Skarżącemu w dniu 20 czerwca 2014 r. z pouczeniem, że zażalenie nie przysługuje. Wpis od zażalenia wniesionego w dniu 22 sierpnia 2013 r. dotychczas nie został uiszczony. W dniu 27 czerwca 2014 r. Skarżący wniósł natomiast pismo z dnia 21 czerwca 2014 r., w którym wyraził dezaprobatę dla ostatnio wspomnianego wezwania.
Sąd pierwszej instancji podniósł w uzasadnieniu, że zażalenie, które Skarżący wniósł w dniu 22 sierpnia 2013 r. na postanowienie z dnia 22 lipca 2013 r. podlega odrzuceniu wobec bezskutecznego upływu terminu do wykonania przez skarżącego wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od tego pisma.
Stosownie do art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od zażalenia, pobiera się wpis, a sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 P.p.s.a.) Przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest zażalenie - jego odrzucenia) uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.
Sąd stwierdził, że analiza stanu faktycznego wskazała na konieczność zastosowania tego przepisu w sprawie. Skoro bowiem w dniu 20 czerwca 2014 r. doręczono Skarżącemu wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia, to kwotę należną tym tytułem powinien on zapłacić najpóźniej w piątek 27 czerwca 2014 r. Jako że tego nie uczynił, zażalenie to należało odrzucić.
Skarżący wniósł zażalenie na przedmiotowe postanowienie.
W zażaleniu tym Skarżący złożył wniosek o cofnięcie, uchylenie, całkowitą zmianę treści zaskarżonego postanowienia z dnia 4 lipca 2014 r. oraz złożył wniosek o wyłączenie wielokrotnie wyłączonego w tej sprawie sędziego [...], z mocy ustawy. Dalej w treści uzasadnienia Skarżący podniósł, że jeżeli sprawa nie stanowi w żaden sposób sprostowania błędów, nie pobiera się wpisu od zażalenia, jeżeli strona ta nie miała żadnych ku temu uprawnień do podejmowania się takiej czynności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowane postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 4 lipca 2014 r. jest prawidłowe.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji zasadnie powołał art. 220 § 3 P.p.s.a. jako podstawę prawną odrzucenia zażalenia Skarżącego na postanowienie z dnia 22 lipca 2013 r. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że m.in. zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Dla Skarżącego oznacza to, że skoro nie opłacił kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego od złożonego zażalenia, mimo prawidłowego wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia zażalenia z dnia 22 sierpnia 2013 r., to Sąd pierwszej instancji zasadnie zastosował wskazany przepis i odrzucił zażalenie.
Jak wynika z akt sprawy, odpis zarządzenia z dnia 12 czerwca 2014 r. (k. 255 akt sądowych) doręczono Skarżącemu w dniu 20 czerwca 2014 r. (k. 256 akt sądowych) z pouczeniem, że zażalenie nie przysługuje. Pomimo tego, wpis od zażalenia nie został uiszczony.
W tym miejscu należy dodatkowo wyjaśnić, że odrzucenie zażalenia z uwagi na nieopłacenie wpisu sądowego sprawiło, że Sąd pierwszej instancji w ogóle nie poddał analizie argumentów opisanych w zażaleniu, ponieważ to do Skarżącego należała inicjatywa nie tylko w terminowym wniesieniu zażalenia, ale i opłaceniu go. Ze wskazanych wyżej powodów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji