Uzasadnienie
Postanowieniem z 11 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w sprawie o sygn. akt I SAB/Kr 16/14, odmówił E. M. – nazywanej dalej "Skarżącą", przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Z uzasadnienia postanowienia sądu pierwszej instancji wynika, że wyrokiem z 2 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (sygn. akt I SAB/Kr 2/14) oddalił skargę Skarżącej na bezczynność Ministra Finansów. W dniu 27 maja 2014 r. Skarżąca wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, zakończonego powyższym wyrokiem. Jednocześnie Skarżąca wniosła o przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Sąd pierwszej instancji wspomnianym na wstępie postanowieniem, na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 w zw. z art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późń. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", odrzucił skargę o wznowienie postępowania jako niedopuszczalną. W dniu wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego wyrok z dnia 2 kwietnia 2014 r. nie był jeszcze prawomocny – a co za tym idzie była ona przedwczesna.
Jako że starga była oczywiście bezzasadna, zgodnie z art. 247 P.p.s.a., sąd odmówił przyznania prawa pomocy.
Skarżąca wniosła na powyższe postanowienie zażalenie w zakresie, w jakim sąd pierwszej instancji odmówił przyznania prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne, dlatego podlega oddaleniu.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela przedstawiony przez sąd pierwszej instancji w motywach rozstrzygnięcia: skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może zostać ona uwzględniona. Oczywistym jest zatem, że nie ma podstaw do jej uwzględnienia. W takim przypadku, zgodnie z art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje (postanowienia NSA: z dnia 19 sierpnia 2009 r., I OZ 788/09, z dnia 28 stycznia 2009 r., I OZ 35/09, oraz z dnia 4 czerwca 2008 r., II OZ 561/08).
Zgodzić się należy z sądem pierwszej instancji, że wniesienie skargi o wznowienie postępowania, w sytuacji, gdy nie zostało ono jeszcze zakończone prawomocnym orzeczeniem – jest przedwczesne. W tym stanie rzeczy oczywistym jest, że brakuje podstaw do jej uwzględnienie (art. 270 P.p.s.a.) i zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 w zw. z art. 276 P.p.s.a. skargę należało odrzucić.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 orzekł jak w sentencji.