Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1039/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę E. M. (dalej: podatniczka, skarżąca) o wznowienie postępowania sądowego oraz odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga podatniczki nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia i dlatego jej rozpoznanie nie było możliwe, czego efektem stało się odrzucenie skargi. Jako podstawę wznowienia skarżąca wskazała art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), jednakże nie wskazała jakie nowe okoliczności faktyczne lub dowody, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu zostały wykryte w sytuacji gdy z treści skargi i akt sprawy wynika, że powołane podstawy wznowieniowe nie zachodzą.
Odnosząc się do złożonego przez podatniczkę wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że skoro brak jest podstaw do uwzględnienia przedmiotowej skargi o wznowienie, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o uchylenie pkt II sentencji i przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z treści art. 246 § 1 p.p.s.a. wynika, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:
- 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;
- 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Natomiast w świetle art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Zgodnie z utrwalonym już w judykaturze i doktrynie poglądem, skarga jest oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 788/09, Lex nr 552419).
Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się i w pełni podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Skarga o wznowienie postępowania sądowego nie została oparta w rozpatrywanym przypadku na ustawowej podstawie wznowienia. Dlatego też oczywistym jest, że brak było podstaw do uwzględnienia przedmiotowej skargi, co Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu swojego orzeczenia prawidłowo i wyczerpująco wyjaśnił. Efektem powyższego działania okazał się również brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, wobec niestwierdzenia aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie naruszył prawo zaskarżonym postanowieniem, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.