Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 788/12 odrzucił A sp. z o.o. z siedzibą w L. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 29 lipca 2013 r o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi na wymienioną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2012 r.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji uznał, że zarówno art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), ani też jakikolwiek inny przepis powołanej ustawy nie stwarza możliwości zaskarżenia zarządzenia wzywającego do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. Podkreślił, że w przedmiocie zasadności wezwania skarżącej Spółki do uiszczenia wpisu sądowego oraz wysokości opłaty wypowiedział się ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 4 lipca 2013 r., sygn. akt II FZ 544/13, przesądzając o tym, że skarżąca powinna ponieść stosowną opłatę. Orzeczenie NSA oddalające zażalenie w sprawie wezwania do wpisu sądowego spowodowało konieczność pouczenia strony o potrzebie wykonania ciążącego na niej obowiązku uregulowania opłaty sądowej od pisma inicjującego postępowanie przed WSA i skutkach jego zaniedbania.
Wydane w związku z tym zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 29 lipca 2013 r. stanowiło wyłącznie czynność o charakterze technicznym – skierowaną do strony informację wskazującą na konieczność uiszczenia wpisu.
W zażaleniu na to postanowienie Spółka wniosła o uchylenie powyższego postanowienia zarzucając naruszenie art. 220 § 1 zd. 2, art. 227 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Spółki nie można podzielić stanowiska Sądu, że zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu miało charakter wyłącznie techniczny, zwłaszcza gdy błędnie została ustalona kwota wpisu i nie został prawomocnie rozpoznany wniosek strony o zwolnienie od kosztów sądowych. W tej sytuacji bezpodstawne jest przyjęcie, że zarządzenie nie podlega kontroli instancyjnej. Ponadto strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji błędnego pouczenia, które otrzymuje od Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne przeto podlega oddaleniu.
Zgodnie z przyjętą w postępowaniu sądowoadministracyjnym regułą, wyrażoną w art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a.
Zażalenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, kiedy ustawa wyraźnie stanowi o możliwości jego wniesienia. Jeśli ustawa przewiduje wydanie postanowienia czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje zażalenie, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne. W katalogu postanowień wymienionych w art. 194 § 1 p.p.s.a. nie ma postanowienia, którego przedmiotem jest zarządzenie wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia. Prawa do zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia nie przewidział ustawodawca również w przepisach szczególnych.
W związku z tym skoro możliwość zaskarżenia zarządzenia wzywającego do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia nie wynika expresis verbis z art. 194 § 1 p.p.s.a. i przy tym nie istnieje na gruncie ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi inny przepis, dopuszczający możliwość zaskarżenia tego rodzaju rozstrzygnięcia, to uznać należy, że takie postanowienie jest niezaskarżalne w drodze zażalenia.
Zaznaczenia wymaga, że ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, po prawomocnym oddaleniu zażalenia Naczelnego Sądu Administracyjnego na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, nie stanowi zarządzenia, o którym mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a. Nie jest też zarządzeniem w przedmiocie kosztów sądowych, w rozumieniu art. 227 § 1 p.p.s.a. lecz w istocie jest wezwaniem do wykonania prawomocnego zarządzenia w tym przedmiocie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiony środek zaskarżenia musi zostać uznany za niedopuszczalny, prawidłowo zatem przyjął Sąd pierwszej instancji, że na prawomocne zarządzenie Przewodniczącego Wydziału zażalenie nie przysługuje. Tym samym zarzuty naruszenia art. 220 § 1 zd. 2, art. 227 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a. należy uznać za chybione.
Wbrew twierdzeniom Spółki kwestia, czy wpis został ustalony w prawidłowej wysokości była już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który prawomocnym postanowieniem z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II FZ 544/13 oddalił zażalenie Spółki na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu od skargi, stwierdzając, że prawidłowo określono należną w tej sprawie opłatę od wniesionej skargi w wysokości 500 zł. Ponadto wniosek Spółki o przyznanie prawa pomocy został rozpatrzony. Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił przyznania Spółce prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. Rozpoznawszy zażalenie Spółki, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 marca 2013 r. (II FZ 148/13) utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.
Ponowne zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu zawierało też prawidłowe pouczenie. Pouczono Skarżąca o sposobie i terminie wniesienia opłaty oraz skutkach jej nieuiszczenia.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.