Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną skarżącego L. K. od wyroku tego Sądu z dnia 23 lipca 2007 r.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż odpis wyroku wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o trybie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony pełnomocnikowi skarżącego z urzędu, będącemu doradcą podatkowym, w dniu 30 października 2007 r. Następnie pełnomocnik ten wniósł w imieniu strony skargę kasacyjną, nadaną 28 listopada 2007 r. na adres Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przekazał pismo Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach 5 grudnia 2007 r. Sąd pierwszej instancji, przytaczając treść art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wyjaśnił, iż przepis ten przewiduje pośredni tryb składania skargi kasacyjnej co oznacza, iż strona ma obowiązek wniesienia środka odwoławczego nie tylko w przepisanym prawem terminie, ale także do właściwego sądu, którym jest sąd wydający zaskarżone orzeczenie.
Dalej Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2006 r. (II FSK 1718/06, Lex nr 281815), w którym przyjęto, iż datą wniesienia skargi kasacyjnej wysłanej na adres sądu niewłaściwego jest dzień przekazania przesyłki przez ten sąd sądowi właściwemu. Przychylając się do tego poglądu Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie była spóźniono, skoro termin do jej wniesienia upłynął 29 listopada 2007 r., a Naczelny Sąd Administracyjny przesłał środek zaskarżenia do sądu, którego orzeczenia on dotyczył, 5 grudnia 2007 r.
W zażaleniu podniesiono zarzut naruszenia art. 177 § 1 p.p.s.a., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej. Argumentowano, iż skarga kasacyjna została prawidłowo zaadresowana, a sam fakt przesłania jej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie naruszał trybu wskazanego w art. 177 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Art. 177 § 1 p.p.s.a. precyzyjnie określa termin oraz sposób składania skargi kasacyjnej. Zgodnie z tym, przepisem strona ma trzydzieści dni, których początek wyznacza data doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem do wniesienie przedmiotowego środka odwoławczego. Przepis ten wskazuje też jednoznacznie, iż skargę kasacyjną należy wnieść do tego sądu, który wydał kwestionowany wyrok lub postanowienie. Powyższe oznacza, iż w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna winna zostać złożona osobiście, bądź przesłana pocztą, na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, mimo iż właściwy do jej rozpoznania był Naczelny Sąd Administracyjny. Skoro zatem pełnomocnik skarżącego, pomimo prawidłowego pouczenia, przesłał środek zaskarżenia wprost do sądu kasacyjnego ponosił ryzyko upływu 30-dniowego terminu, gdyż sąd ten nie zdążył w tym czasie przesłać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wadliwie skierowanego pisma.
Sąd kasacyjny tym samym podziela argumentację przedstawioną przez Sąd pierwszej instancji i opartą na powołanym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż o tym, czy został dochowany termin do wniesienia skargi kasacyjnej, wysłanej do niewłaściwego sądu, rozstrzyga data przekazania korespondencji sądowi właściwemu. Pogląd ten nie jest odosobniony, znajduje bowiem poparcie zarówno w doktrynie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi komentarz", wyd. Zakamycze 2005 r., s. 435; J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi komentarz", wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 390), jak i orzecznictwie (por. postanowienia NSA: z dnia 21 listopada 2007 r., I OZ 863/07, dostępne w internecie, z dnia 19 kwietnia 2007 r., I GZ 35/07).
W niniejszej sprawie przekazanie skargi kasacyjnej nastąpiło w dniu 5 grudnia 2007 r., a więc po terminie, zatem Sąd pierwszej instancji odrzucając przedmiotowy środek zaskarżenia nie naruszył art. 177 § 1 p.p.s.a.