Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r., I SA/Wr 1838/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę W. sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 4 lutego 2015 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zwolnienia i ulgi w podatku rolnym.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.
Skarżąca spółka – zastępowana przez pełnomocnika procesowego - wniosła w dniu 1 października 2015 r. (data stempla na przesyłce pocztowej, k. 11 akt sądowych) skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 4 lutego 2015 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zwolnienia i ulgi w podatku rolnym. Zaskarżona decyzja organu drugiej instancji adresowana do skarżącej spółki awizowana była po raz pierwszy w dniu 24 lutego 2015 r., o czym zawiadomienie umieszczono w skrzynce pocztowej adresata. Powtórne awizowanie tej przesyłki miało miejsce w dniu 4 marca 2015 r. Przesyłka nie została podjęta przez adresata, zatem jej doręczenie nastąpiło – zgodnie z wskazanym art. 150 § 1 pkt 1, § 1a i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – w dniu 10 marca 2015 r. Zdaniem Sądu, skoro ustawowy termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni, to tym samym strona powinna złożyć skargę do Sądu, za pośrednictwem organu najpóźniej do dnia 9 kwietnia 2015 r. (czwartek).
Skarżąca spółka nadając skargę w urzędzie pocztowym w dniu 1 października 2015 r., uchybiła terminowi do jej złożenia; nie złożyła też wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: "p.p.s.a."), skargę jako spóźnioną odrzucił.
W zażaleniu pełnomocnik skarżącego zaskarżył powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, tj. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż skarga od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 lutego 2015 r. wniesiona została po terminie w sytuacji, gdy w trakcie postępowania strona zawiadamiała organ administracji o zmianie adresu do doręczeń i w toku postępowania przed organem pierwszej instancji cała korespondencja była kierowana na ten adres, a mimo to decyzja organu drugiej instancji przesłana została na błędny adres, co w konsekwencji nakazywało przyjąć, iż wskutek wadliwego doręczenia termin do wniesienia skargi nie rozpoczął biegu.
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ba także o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie zaś z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Stosownie natomiast do treści art. 150 O.p. (§ 1) w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę; (§1a) adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. (§ 2) zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Na wstępie podkreślić należy, że zaskarżona decyzja organu drugiej instancji, na którą spółka złożyła skargę, awizowana była po raz pierwszy w dniu 24 lutego 2015 r., o czym zawiadomienie umieszczono w skrzynce pocztowej adresata, a powtórnie w dniu 4 marca 2015 r. Przesyłka ta nie została podjęta przez adresata, o czym świadczy koperta przesyłki znajdująca się w aktach sprawy podatkowej. W tej sytuacji organ uznał, że doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 10 marca 2015 r.
Z akt sprawy nie wynika jednak, czy ww. decyzja została doręczona na właściwy adres. Po wszczęciu postępowania podatkowego korespondencja była doręczana na adres: ul. S.[...] (np. postanowienie Burmistrza P. z dnia 21 sierpnia 2014 r., decyzja organu pierwszej instancji z dnia 30 października 2014 r.). Następnie po wydaniu przez organ decyzji pierwszoinstancyjnej – kolejne pisma, w tym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 4 lutego 2015 r., były doręczne na adres: ul. P., choć strona nie zmieniła adresu do korespondencji.
Na kopercie (data stempla pocztowego - 20 listopada 2014 r.), w której strona przesłała odwołanie od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 4 lutego 2015 r. znajduje się informacja, że adresem do korespondencji jest: ul. S. [...]. Taka też informacja znajduje się w końcowej części decyzji Burmistrza P. z dnia 30 października 2014 r.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji w ogóle nie zbadał, czy decyzja organu odwoławczego została doręczona stronie w sposób prawidłowy. Sąd pierwszej instancji zajął się w zaskarżonym postanowieniu tylko kwestią wniesienia skargi w terminie 30 dniowym, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Wobec tego, Sąd pierwszej instancji ponownie przeanalizuje sprawę z uwzględnieniem powyższych ustaleń rzutujących na skuteczność doręczenia dokonywanego w trybie art. 150 O.p., a w konsekwencji wpływu tych ustaleń na zachowanie terminu do wniesienia skargi.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 185 § 1 w zw. z art.197§ 2 p.p.s.a.
Z uwagi na brak podstaw prawnych nie uwzględniono wniosku zażalenia o zasądzenie zwrotu kosztów.