Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 8 lutego 2010 r. Sygn. akt I SA/Gd 1004/07 odrzucił sprzeciw A. B. od postanowienia referendarza sądowego z 26 sierpnia 2009 r., odmawiającego wnioskodawcy przyznania prawa pomocy.
Sąd I instancji stwierdził, że postanowienie referendarza sądowego zostało doręczone skarżącemu 1 września 2009 r. natomiast sprzeciw wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia zostały złożone 10 września 2009 r.
Postanowieniem z 11 grudnia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 28 września 2009 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu.
Sąd I instancji uznał zatem, że w sprawie niniejszej strona nie dochowała siedmiodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu, który upłynął 8 września 2009 r. albowiem przesyłka zawierająca sprzeciw została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 10 września 2009 r. Jednocześnie Sąd I instancji wskazał, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu stało się prawomocne.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, albowiem WSA w Gdańsku naruszył art. 259 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 - 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż Sąd błędnie przyjął, że skargę złożono po terminie a nie rozpatrzył Sąd wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, 2) zwolnienie z kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, 3) przekazanie akt do NSA w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Skarżący kwestionuje postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, którym Sąd odrzucił sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego.
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej jako p.p.s.a.) od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8 strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Jak stanowi natomiast § 2, sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Jak wynika z akt sprawy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy zostało doręczone skarżącemu 1 września 2009 r. Sprzeciw został wniesiony w dniu 10 września 2009 r.
Sąd I instancji wskazał też, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 11 grudnia 2009 r. oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu.
Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo odrzucił sprzeciw. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, iż został on złożony z uchybieniem terminu. W konsekwencji jako pozbawione podstaw uznać należy zarzuty naruszenia art. 259 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 1 – 6 p.p.s.a.
Zarzut nierozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia również nie jest uzasadniony. Wniosek ten został rozpoznany postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2009 r. Zażalenie od tego postanowienia zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2009 r.
Odnośnie wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie dla skarżącego pełnomocnika z urzędu trzeba zauważyć, iż został on już rozpoznany. Prawomocne postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy nie ma jednak powagi rzeczy osądzonej (zob. M. Bogusz, Powaga rzeczy osądzonej w nowym postępowaniu sądowoadministracyjnym, PiP 2004, z. 6, s. 87). Dlatego też strona ma prawo złożyć ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy, nawet jeżeli jej poprzedni wniosek został załatwiony negatywnie. Sąd nie ma podstaw do odrzucenia takiego wniosku jako niedopuszczalnego.
Natomiast przyznanie prawa pomocy na podstawie ponownie złożonego wniosku będzie możliwe, jeżeli zmieniła się sytuacja majątkowa lub rodzinna strony i w nowym stanie faktycznym spełnione będą przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). Przy czym wniosek taki, zgodnie z art. 254 § 1 p.p.s.a. powinien być złożony do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.