Uzasadnienie
M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 7 września 2011 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. i orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe w tym podatku.
Po otrzymaniu odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego skarżący złożył wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia 30 listopada 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pozostawił bez rozpoznania wniosek M. K. o przyznanie prawa pomocy, ze względu na niewykonanie wezwania polegającego na wypełnieniu i podpisaniu wymaganego w postępowaniu sądowoadministracyjnym formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Od powyższego zarządzenia referendarza sądowego skarżący wniósł pismo wyrażające swoje niezadowolenie z wydanego rozstrzygnięcia, potraktowane przez Sąd jako sprzeciw.
Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 868/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił sprzeciw M. K. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w rozpatrywanej sprawie odpis zarządzenia referendarza sądowego z dnia 30 listopada 2011 r. został doręczony skarżącemu w dniu 5 grudnia 2011 r. Tym samym siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu od tego zarządzenia upłynął z dniem 12 grudnia 2011 r. Tymczasem skarżący złożył sprzeciw przesyłką pocztową w dniu 14 grudnia 2011 r. (data stempla pocztowego na kopercie), tj. dwa dni po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia, co obligowało Sąd do odrzucenia tego środka prawnego.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym nie kwestionował okoliczności złożenia sprzeciwu po terminie, wyraził jedynie swoje niezadowolenie z działalności sądów, podnosząc, że żądane od niego dokumenty składał wielokrotnie, w tym również formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia (§ 1). Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (§ 2).
W rozpoznawanej sprawie odpis zarządzenia z dnia 30 listopada 2011 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, wraz z prawidłowym pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie jego zaskarżenia, został doręczony skarżącemu w dniu 5 grudnia 2011 r.
W związku z powyższym, jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, siedmiodniowy termin w tym przypadku upłynął w dniu 12 grudnia 2011 r. Tymczasem skarżący dopiero w dniu 14 grudnia 2011 r. nadał w polskim urzędzie pocztowym pismo potraktowane jako sprzeciw. Należy podkreślić, że okoliczność ta nie była przez skarżącego kwestionowana, natomiast podniesione w zażaleniu okoliczności mogłyby ewentualnie uzasadniać wniosek o przywrócenie terminu. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby wniosek taki został złożony.
Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił sprzeciw.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.