Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 477/14, odrzucił zażalenie M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 grudnia 2014 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 14 listopada 2013 r., w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd podał art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.").
W ocenie Sądu wezwanie z dnia 6 lutego 2015 r. o podpisanie kopii wzmiankowanego zażalenia zostało doręczone skarżącemu zastępczo w dniu 2 marca 2015 r., a zatem ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia upływał w dniu 9 marca 2015 r. Późniejsze odebranie pisma (dnia 3 marca 2015 r.) nie wywiera skutku, że zostało ono doręczone w dniu odebrania, gdy wcześniej nastąpił już skutek doręczenia na zasadzie art. 73 § 4 p.p.s.a. W związku z tym Sąd uznał, że składając w dniu 10 marca 2015 r. w urzędzie pocztowym, pismo zawierające podpisaną kopię zażalenia, złożone zostało jeden dzień po upływie ustawowego terminu.
Skarżący wniósł na ww. postanowienie zażalenie oraz wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 grudnia 2014 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2012 r., poz. 1529 ze zm.) albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Z akt sprawy wynika, że pierwsze awizo zostało dokonane w dniu 16 lutego 2015 r., bieg czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a. upływał w dniu 2 marca 2015 r. Tego też dnia, zgodnie z przyjętą fikcją prawną nastąpiło doręczenie pisma adresatowi i zaczął biec 7 dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Termin ten upływał w dniu 9 marca 2015 r. Natomiast w dniu 10 marca 2015 r. w urzędzie pocztowym skarżący nadał pismo zawierające podpisaną kopię zażalenia. Z zestawienia powyższych dat wynika, że pismo to zostało bezsprzecznie nadane w placówce pocztowej, po upływie ustawowego terminu.
W konsekwencji, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił zaskarżone zażalenie, na skutek nieuzupełnienia jego braków w terminie wskazanym w wezwaniu sądowym, stosownie do art. 178 w związku z art.197 § 2 p.p.s.a.
Kwestia przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia była przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w postanowieniu z dnia 26 października 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 477/14. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał natomiast kontroli kasacyjnej ww. rozstrzygnięcia w postanowieniu z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II FZ 15/16.
W tym stanie rzeczy, zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.