Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2022 r., I SA/Gd 1155/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 16 sierpnia 2022 r., nr 2201-IOD-3.4102.69.2022 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 października 2022 r. wezwano pełnomocnika Skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – dalej jako "P.p.s.a." oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwania doręczono Pełnomocnikowi na adres poczty elektronicznej w dniu 27 października 2022 r. W dniu 7 listopada 2022 r. Skarżący uiścił wpis sądowy od skargi, natomiast wezwanie do usunięcia braków formalnych pozostało bez odpowiedzi. Stąd Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącego wniósł o jego uchylenie podnosząc zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3, art. 58 § 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do oceny podniesionego zarzutu należy przede wszystkim przypomnieć, że powodem odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji było nieuiszczenie wpisu sądowego od przedmiotowej skargi w zakreślonym przez Sąd pierwszej instancji terminie oraz brak wykonania wezwania w zakresie uzupełnienia braków formalnych skargi.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 października, wzywające do uiszczenia wpisu od skargi w zakreślonym terminie i zawierające prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do niego, doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 27 października 2022 r. (k. 20 akt). Powyższą okoliczność przywołuje także pełnomocnik Skarżącego w zażaleniu (k. 32 akt). Z potwierdzenia rejestru opłat sądowych WSA w Gdańsku wynika, że wpis został uzupełniony w dniu 7 listopada 2022 r. (k. 21 akt). W związku z powyższym słusznie Sąd pierwszej instancji ocenił, że uiszczenie wpisu nastąpiło po upływie wskazanego w zarządzeniu terminu. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobligowany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Brak uiszczenia wpisu od skargi w terminie wskazanym w prawidłowo doręczonym wezwaniu stanowił w tej sprawie samodzielną przesłankę do odrzucenia skargi, niezależną od wystąpienia w sprawie innych okoliczności uzasadniających odrzucenie skargi.
Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu w przedmiocie naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 i art. 58 § 3 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że jest ona bezpodstawna. Pełnomocnik Skarżącego formułuje twierdzenia co do braku dostarczenia zarządzenia z dnia 20 października 2022 r. w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych skargi. Z analizy akt wynika, że w wykonaniu zarządzeń z 20 października 2022 r. Sąd wezwał pełnomocnika m.in. do złożenia oryginału pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu w terminie 7 dni, pouczając, że nieusunięcie braków formalnych skargi skutkować będzie odrzuceniem skargi (k. 19 akt). W aktach znajduje się także potwierdzenie doręczenia wskazanego wezwania w dniu 27 października 2022 r. (k. 20 akt). Pełnomocnik, podnosząc w zażaleniu brak doręczenia wezwania nie przedstawił okoliczności ani dokumentów mających potwierdzać jego twierdzenia, jego argumentacja i zarzuty w tym zakresie są gołosłowne.
Nie mogły się zatem one przyczynić do podważenia ustaleń dokonanych przez Sąd pierwszej instancji na podstawie dokumentów zawartych w aktach i oceny, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji zastosował art. 58 § 1 pkt 3 i art. 58 § 3 P.p.s.a. w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.