Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 listopada 2012 r., I SA/Gl 1036/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek Z. W. o wyłączenie sędziego WSA Anny Tyszkiewicz – Ziętek w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 czerwca 2012 r., nr SKO/F/423/670/5357/12 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego.
Skarżący pismem z dnia 27 listopada 2013 r. na powyżej powołane rozstrzygnięcie wniósł zażalenie. Po pozostawieniu bez rozpoznania (zarządzeniem z dnia 10 stycznia 2013 r.) wniosku strony o przyznanie prawa pomocy, zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2013 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał stronę, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia z dnia 27 listopada 2012 r. w kwocie 100 zł. Wezwanie to sporządzono stosowanie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), powoływane dalej jako "rozporządzenie".
Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł zażalenie domagając się cofnięcia, uchylenia lub całkowitej zmiany treści wydanego zarządzenia. W ocenie strony bezpodstawnie Wojewódzki Sąd Administracyjny żąda od niego wpisu w wysokości 100 zł. Kwotę tą powinna uiścić gmina M..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 214 § 1 i § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, przy czym pismo wnoszone przez kilka osób których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. Natomiast stosownie do normy zawartej w art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od zażalenia, pobiera się wpis. Art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata oraz że w tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W wezwaniu tym przewodniczący powinien dokładnie oznaczyć kwotę, która powinna zostać wpłacona przez wnoszącego, wskazać termin do jej uiszczenia oraz wyraźnie określić skutek nieziszczenia tej kwoty, wynikający z art. 220 § 1 lub 3 p.p.s.a.
Jak wskazano powyżej wśród pism podlegających opłacie ustawa wymienia zażalenie (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Wpis od zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego określono w rozporządzeniu RM, wydanym na podstawie upoważnienia zawartego w art. 233 p.p.s.a. na 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 powołanego rozporządzenia).
Zaskarżone zarządzenie nie narusza powołanych wyżej przepisów. Strona wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, nie opłaciła go, nie złożyła też skutecznie wniosku o przyznanie jej prawa pomocy (wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania zarządzeniem z dnia 10 stycznia 2013 r. – k.49). Prawidłowo zatem Przewodniczący Wydziału wezwał ją do wniesienia wpisu od środka odwoławczego. Kwestia zasadności zażalenia nie ma bowiem znaczenia dla powstania obowiązku uiszczenia stosownej opłaty. Ustawodawca wprowadza zakaz pobierania opłat jedynie od pism, co do których już w momencie ich wniesienia wiadomo, iż podlegają odrzuceniu (art. 222 p.p.s.a.).
Z tych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie należało oddalić.