Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1076/13, uwzględnił skargę H. P. – nazywanej dalej "Skarżącą", i uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 20 grudnia 2010 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Kierując się treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. (SK 18/09), sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oparta została o art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", który był niezgodny z Konstytucją RP.
Wskazując na art. 200 w zw. z art. 206 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd pierwszej instancji zasądził na rzecz Skarżącej tylko część kosztów postępowania. W motywach wyroku sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w skardze nie podniesiono zarzutu niekonstytucyjności art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. Uczynił to dopiero pełnomocnik Skarżącej w piśmie z dnia 26 września 2013 r., już po ogłoszeniu przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Skoro zatem skarga została uwzględniona tylko w części – tak bowiem należy rozumieć jej uwzględnienie z przyczyn innych aniżeli w niej wskazane – w ocenie sądu pierwszej instancji, wystąpiła przesłanka miarkowania zwrotu kosztów postępowania (art. 206 P.p.s.a.)
W zażaleniu pełnomocnik Skarżącej podniósł, że sąd pierwszej instancji, miarkując zwrot kosztów postępowania, naruszył art. 206 P.p.s.a. Pełnomocnik Skarżącej argumentował, że motywy, które zadecydowały o rozstrzygnięciu sprawy zostały podniesione przez niego w uzupełnieniu skargi. Zaznaczono przy tym, że skargę można uzupełnić na każdym etapie postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest niezasadne, dlatego podlega oddaleniu. Nie ulega wątpliwości, że jedynym warunkiem miarkowania zwrotu kosztów poniesionych przez stronę, zawartym w art. 206 P.p.s.a. jest częściowe uwzględnienie skargi. Rzecz w tym, że uzupełnienie skargi – w którym pełnomocnik Skarżącej powołuje się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego – jest odrębnym pismem procesowym, którego nie można zrównać ze skargą. Przede wszystkim skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 P.p.s.a.) – podczas gdy uzupełnić ją można w każdym momencie postępowania. Wynika to jednak z tego, że sąd pierwszej instancji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Skargę ponadto wnosi się za pośrednictwem organu (art. 54 § 1 P.p.s.a.), natomiast jej uzupełnienie bezpośrednio do sądu. Innymi słowy: skarga jest szczególnym rodzajem pisma procesowego, a jej uzupełnienie ma względem niej charakter wtórny. Zgodzić się przy tym należy z sądem pierwszej instancji, że przez częściowe uwzględnienie skargi należy rozumieć także uwzględnienie jej z przyczyn innych aniżeli w niej wskazane.
Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 przywołanej ustawy.