Uzasadnienie
1. Postanowieniem zawartym w punkcie III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2014 r., I SA/Kr 266/14, tenże Sąd zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie (dalej: Dyrektor IS) na rzecz T. T. i A. T. (dalej: Skarżący), koszty postępowania w kwocie 2.914 zł. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia podano art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.), "zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw" - tj. zwrot uiszczonego wpisu w kwocie 1.000 zł, opłaty od pełnomocnictwa po 34 zł oraz wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego określono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ (4.800 zł) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.; dalej: Rozporządzenie MS). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
2. Wnosząc do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na ww. postanowienie, tj. pkt III wyroku WSA w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2014 r., I SA/Kr 266/14, Dyrektor IS zażądał uchylenia ww. wyroku w części obejmującej pkt III i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie lub jego zmianę poprzez zasądzenie od Dyrektora IS na rzecz Skarżących kwoty 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu, zawartemu w pkt III ww. wyroku, Dyrektor IS zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 141 § 4 w związku z art. 166, art. 163 § 1 i art. 194 § 1 pkt 9 oraz art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z błędnym zastosowaniem § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ w związku z § 2 ust. 1 i 2, § 4 ust. 1, § 6 pkt 5 rozporządzenia MS, mimo że w sprawie winien być zastosowany § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia MS, jako że przedmiotem zaskarżenia sprawy nie była należność pieniężna.
Uzasadniając zażalenie Dyrektor IS podniósł, że przedmiotem skarg w niniejszej sprawie były decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie wydane w oparciu o art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749; dalej: o.p.), a więc decyzje kasacyjne w których organ odwoławczy nie orzekał o zasadności żądania stron. Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania oznacza jedynie pośredni związek decyzji odwoławczej z należnością pieniężną. Przedmiotem zaskarżenia nie była zatem określona należność pieniężna, o której mowa w art. 216 p.p.s.a. Stanowisko to znajduje uzasadnienie w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wielokrotnie podkreślał, że wpis od skargi na decyzję kasacyjną jest wpisem stałym, określonym na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej: rozporządzenie RM) - np. postanowienia NSA z: dnia 14 grudnia 2011 r., I FZ 470/11; dnia 18 stycznia 2012 r., I FZ 513/11, dnia 7 listopada 2013 r., II FZ 999/13, dnia 13 lutego 2014 r., I GZ 30/14.
W konsekwencji nie ma podstaw do przyjmowania, że w takich przypadkach przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Stała wysokość wpisu została prawidłowo ustalona przez Skarżących, co potwierdza treść skarg odnosząca się do wartości przedmiotu zaskarżenia jak i samo uiszczenie wpisu, o którym mowa w art. 231 p.p.s.a. in fine w zw. z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia RM, tj. 2 x 500 zł. Okoliczność ta nie została zakwestionowana przez Sąd pierwszej instancji, w tym także przy zastosowaniu uprawnień przewidzianych w art. 218 p.p.s.a.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 3.1. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji błędnie oparł postanowienie zawarte w pkt III wyroku z dnia 25 kwietnia 2014 r., I SA/Kr 266/14, na art. 200 p.p.s.a. w związku z podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia MS. Trafnie podnosi w zażaleniu Dyrektor IS, że w rozpoznawanej sprawie prawidłowe byłoby zastosowanie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia MS, bowiem przedmiotem sporu pomiędzy stronami nie była należność pieniężna, lecz akt administracyjny w postaci decyzji kasacyjnej, wydanej na podstawie art. 233 § 2 o.p. przez Dyrektora IS.
- 3.2. W myśl art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
W rozpoznanej sprawie prawidłowe zastosowanie ww. przepisów p.p.s.a. wymaga sięgnięcia po regulacje rozporządzenia MS. Ten akt wykonawczy różnicuje natomiast sposób ustalania kosztów sądowoadministracyjnych w zależności od przedmiotu sporu: w przypadku sporu o należność pieniężną zastosowanie znajdzie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia MS, natomiast w sprawach patentowych - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b/ rozporządzenia MS, a w innych sprawach - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ tego rozporządzenia. Jak trafnie podnosi Dyrektor IS w zażaleniu, w rozpoznawanej sprawie zaskarżone do WSA w Krakowie przez Skarżących decyzje Dyrektora IS z dnia 16 grudnia 2013 r., nr [...] i [...], zostały wydane na podstawie art. 233 § 2 o.p. Są więc to decyzje kasacyjne, w których organ odwoławczy nie orzekał o zasadności żądania strony. Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania oznacza jedynie pośredni związek decyzji odwoławczej z należnością pieniężną.
W tego typu sprawach, zgodnie z art. 231 zd. drugie p.p.s.a., pobierany jest wpis stały, bowiem przedmiotu sporu pomiędzy stronami nie jest należność pieniężna. W przypadku spełnienia hipotezy normy zawartej w art. 200 p.p.s.a., w takim przypadku, dla ustalenia prawidłowej wysokości kosztów postępowania sądowoadministracyjnego należy zastosować § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia MS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie miał podstaw do zastosowania w rozpoznawanej sprawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia MS, zatem pkt III zaskarżonego wyroku należy uchylić jako niezgodny z prawem.
3.3. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W świetle przepisów działu V rozdziału I p.p.s.a. brak jest podstaw prawnych do zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu wydanym na skutek rozpoznania zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Koszty te (m.in. 200 zł tytułem wpisu sądowego od zażalenia Dyrektora IS) uwzględni przy ponownym rozpoznawaniu sprawy w ww. zakresie Sąd pierwszej instancji.