Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 maja 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 stycznia 2010 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania.
Wraz z zażaleniem pełnomocnik skarżącego wniósł o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 5 maja 2010r., kończącym postępowanie zażaleniowe, nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie powyższego wniosku.
Pismem z dnia 26 maja 2010 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie postanowienia NSA z dnia 5 maja 2010 r. o rozstrzygnięcie dotyczące wysokości wynagrodzenia doradcy podatkowego występującego w sprawie w ramach pomocy prawnej poprzez dodanie w postanowieniu pkt. 2 o treści: "przyznać doradcy podatkowemu P.Z. od Skarbu Państwa (kasa WSA w Kielcach) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielone w postępowaniu zażaleniowym z urzędu w kwocie 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek o uzupełnienie postanowienia zasługuje na uwzględnienie w zakresie zamieszczenia w postanowieniu z dnia 5 maja 2010 r. rozstrzygnięcia o wynagrodzeniu pełnomocnika, jednakże wynagrodzenie to należy przyznać w kwocie mniejszej od wnioskowanej.
Stosowanie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z art. 157 § 2 P.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Na mocy art. 166 P.p.s.a. przepisy o uzupełnieniu wyroku stosuje się odpowiednio do postanowień.
Na podstawie art. 250 P.p.s.a. za udzieloną stronie niezbędną pomoc prawną pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu przysługuje odpowiednie wynagrodzenie. O przyznaniu wynagrodzenia oraz jego wysokości orzeka sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji, na wniosek złożony przez pełnomocnika, zawierający oświadczenie że opłaty stanowiące koszty sądowe nie zostały zapłacone w całości lub w części. Sąd orzekając o wynagrodzeniu pełnomocnika ocenia od strony merytorycznej rzetelność udzielonej pomocy prawnej, przede wszystkim biorąc pod uwagę czy czynności procesowe przez niego dokonane odpowiadają wymaganiom formalnym.
W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącego złożył wymagany prawem wniosek dotyczący przyznania wynagrodzenia, wraz z oświadczeniem, iż koszty postępowania zażaleniowego nie zostały opłacone w całości. Ponieważ postanowienie z dnia 5 maja 2010 r. kończyło postępowanie zażaleniowe, Naczelny Sąd Administracyjnym miał obowiązek zamieścić w nim rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania. W tym wypadku rozstrzygnięcie to dotyczy wynagrodzenia doradcy prawnego za pomoc prawną świadczoną z urzędu. Wysokość należnego wynagrodzenia wynika z rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212 poz. 2075). Stosownie do § 2 ust. 2 pkt 4 tego rozporządzenia doradca podatkowy za czynności w postępowaniu zażaleniowym otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 120 zł. Dlatego też przyznano wynagrodzenie w takiej właśnie wysokości, uznając że żądanie obejmujące wyższe wynagrodzenie nie ma uzasadnienia prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 166 P.p.s.a.