Uzasadnienie
G. M. w dniu 20 października 2008 r. wniósł skargę na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. W skardze skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy oraz złożył urzędowy wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, adwokata lub doradcy podatkowego. W uzasadnieniu wskazał na wręcz tragiczna sytuację materialną, finansową i rodzinną oraz fakt nieposiadania żadnego majątku ruchomego jak i nieruchomego, brak oszczędności oraz to, iż nie pracuje i nie zarabia.
Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że G. M. nie wywiązał się z obowiązku jaki nakłada na niego przepis art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Przepis ten bowiem nakłada na stronę obowiązek współdziałania z Sądem w zakresie gromadzenia dowodów źródłowych i wyjaśnienia wszystkich okoliczności w celu ustalenia jej rzeczywistego stanu majątkowego. Brak tej współpracy (niedostarczanie dokumentów lub nieskładnie wyczerpujących oświadczeń) musi mieć niewątpliwie wpływ na dokonywaną przez Sąd ocenę wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wezwanie takie może odnosić się także do osób trzecich pozostających z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym, ponieważ informacje o tych osobach muszą być zamieszczone w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, a ich treść może w sposób istotny wpłynąć na rozstrzygnięcie tego wniosku.
Skarżący zaś w ogóle nie zareagował na wezwanie referendarza sądowego w części dotyczącej jego małżonki oraz nie przedstawił jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego wysokość świadczenia emerytalnego jego matki, ani dokumentów dotyczących ewentualnie posiadanych przez nią rachunków bankowych.
Zdaniem WSA okoliczność podniesiona przez skarżącego, iż był zwolniony od kosztów sądowych przez sądy powszechne nie może stanowić sama w sobie argumentu przemawiającego za przyznaniem mu prawa pomocy.
Odpis powyższego postanowienia został wysłany do skarżącego w dniu 13 stycznia 2009 r. Przesyłka dwukrotnie awizowana w dniu 5 lutego 2009 r. została zwrócona do WSA. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Gliwicach zwrócono się do Naczelnika Urzędu Pocztowego w M. o wskazanie, gdzie umieszczono zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki oraz powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki poleconej z dnia 13 stycznia 2009 r., a także o wyjaśnienie gdzie pozostawiono przesyłkę. Pismem z dnia 9 marca 2009 r. kierownik zmiany Urzędu Pocztowego w M. wyjaśnił, że przesyłka polecona do G. M. została awizowana w placówce pocztowej M. 1, a zawiadomienie umieszczono w skrzynce do doręczania korespondencji. Na podstawie tych wyjaśnień, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA z 17 marca 2009 r. uznano na podstawie art. 73 p.p.s.a., że przesyłkę doręczono w dniu 2 lutego 2009 r., a termin do wniesienia sprzeciwu upłynął z dniem 9 lutego 2009 r.
Wobec uprawomocnienie się postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy 17 marca 2009 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w Gliwicach na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. wezwał skarżącego G. M. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 września 2008 r. w kwocie 2.000 zł., stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).
Na powyższe zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu sądowego skarżący wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie prawa poprzez niezastosowanie art. 244 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz dopełnił obowiązków wynikających z wezwania do uzupełnienia informacji i dowodów w związku z tym wnioskiem, a mimo to wezwano go do zapłaty wpisu sądowego w kwocie 2000 zł. Podniósł przy tym okoliczności uprzednio wskazane we wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy podnieść, iż niemożność uiszczenia wpisu sądowego podlega odrębnemu rozpatrzeniu w ramach postępowania dotyczącego udzielenia prawa pomocy na podstawie wniosku strony odpowiadającego wymogom prawa. Skarżący złożył taki wniosek i został on rozpatrzony przez Sąd I instancji. Wobec podniesionych na początku uzasadnienia okoliczności WSA uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie i odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Kwestia przyznania skarżącemu prawa pomocy została więc prawomocnie rozstrzygnięta.
Wobec tego w niniejszej sprawie będą miały zastosowanie ogólne przepisy dotyczące pobierania wpisu sądowego. Stosownie więc do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym pobiera się wpis. W niniejszej sprawie Przewodniczący Wydziału I WSA w Gliwicach prawidłowo określił wysokość wpisu na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto przedmiotowe zażalenie nie zawiera żadnego argumentu, który wskazywałby na wadliwość skarżonego zarządzenia.
Mając powyższe na uwadze, wobec braku usprawiedliwionych podstaw do uchylenia zaskarżonego zarządzenia, należało zażalenie oddalić na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a.