Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1140/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA") odrzucił skargę M. N. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IAS") z dnia 25 maja 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2012 r. Jako podstawę prawną orzeczenia wskazano art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").
Ze stanu faktycznego przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wynika, że decyzją z dnia 25 maja 2017 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia Skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2012 r. Przedmiotowa decyzja została doręczona drogą elektroniczną pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 5 czerwca 2017 r. Na powyższą decyzję pełnomocnik Skarżącego, pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 12 lipca 2017 r. wniósł skargę do WSA. Wraz ze skargą pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 12 października 2017 r. WSA odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Powyższe postanowienie, wobec niewniesienia zażalenia stało się prawomocne.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WSA wskazał, że zaskarżona decyzja Dyrektora IAS została doręczona pełnomocnikowi będącemu adwokatem na podany adres elektroniczny. Skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 5 czerwca 2017 r., co wynika z urzędowego potwierdzenia doręczenia przesyłki. W związku z powyższym od tej daty należało liczyć trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, który kończył on swój bieg w dniu 5 lipca 2017 r. Skoro Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, nadał przesyłkę zawierającą skargę w dniu 12 lipca 2017 r., to uczynił to z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi. WSA zwrócił uwagę, że postanowieniem z dnia 12 października 2017 r. WSA odmówił Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi, a powyższe postanowienie, wobec niewniesienia zażalenia, stało się prawomocne.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącego zarzucił naruszenie art. 53 § 1 p.p.s.a., co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie podlega oddaleniu.
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarga została wniesiona po terminie wskazanym w art. 53 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie 30 dni od doręczenia decyzji. Pełnomocnik Skarżącego nie kwestionuje, że zaskarżona decyzja została mu doręczona w dniu 5 czerwca 2017 r., a więc 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 5 lipca 2017 r., tymczasem skargę wniesiono dopiero 12 lipca 2017 r. Pełnomocnik Skarżącego nie kwestionuje również, że prawomocnym postanowieniem z dnia 12 października 2017 r. WSA odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Skoro termin do wniesienia skargi był uchybiony i nie został przywrócony, to odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie, należy uznać za prawidłowe.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.