Uzasadnienie
Zarządzeniem z 22 maja 2014 r., I SA/Ol 764/13, sędzia sprawozdawca pozostawił bez rozpoznania wniosek R. S. o przyznanie prawa pomocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sędzia wskazał, że w rozpatrywanej sprawie skarżącego wezwano do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Termin wyznaczony tym wezwaniem upłynął bezskutecznie. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: "P.p.s.a.") wniosek został pozostawiony bez rozpoznania.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący podniósł, że "wezwano nas o złożenie wniosku o przyznanie prawo pomocy zrobiliśmy to. Następnie otrzymaliśmy wezwanie do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, zrobiliśmy to."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 51 P.p.s.a. kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, między innymi wtedy, gdy ich skargi dotyczą tej samej decyzji. W takim jednak wypadku, każda z tych osób ma własną legitymację do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego, a uprawnienie to może realizować oddzielnie lub w jednym piśmie wraz z podmiotem, którego również dotyczy zaskarżony akt. Taka sytuacja, w której więcej niż jeden podmiot skarży to samo rozstrzygnięcie, rodzi stan wielopodmiotowości po stronie skarżącej, a w relacjach między tymi podmiotami powstaje współuczestnictwo materialne (wyrażające się wspólnością praw lub obowiązków współuczestników) lub procesowe (istnieje, gdy przedmiotem sporu są roszczenia lub zobowiązania tego samego rodzaju oparte na tożsamej podstawie prawnej i faktycznej). Zaistnienie na gruncie przedmiotowej sprawy między wnoszącymi skargę współuczestnictwa materialnego nie oznacza jednak, że dokonanie czynności procesowej (z pewnymi skonkretyzowanymi wyjątkami) w postępowaniu sądowym przez jednego ze współuczestników jest skuteczne wobec pozostałych podmiotów występujących po tej samej stronie. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują bowiem ogólnej, odnoszącej się do wszystkich czynności procesowych normy, która przewidywałby taką możliwość.
Nie można w związku z powyższym uznać, że czynność dokonana przez małżonkę skarżącego we własnym imieniu (złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF) pociąga za sobą także skutki procesowe względem skarżącego. Zasadnie zatem uznano w zaskarżonym zarządzeniu, że wniosek R. S. o przyznanie prawa pomocy podlega na podstawie art. 257 P.p.s.a. pozostawieniu bez rozpoznania z uwagi na brak wykonania w wyznaczonym terminie wezwania do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.