Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 1857/14) w sprawie ze skargi G. W.na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 17 kwietnia 2014 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania spółki postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przedstawił, że skarżący w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go tym, że z uwagi na wysoką kwotę zobowiązań podatkowych, których dotyczy sprawa zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla sytuacji finansowej skarżącego i jego rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżący jedynie wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji, nie zawarłszy we wniosku jakiejkolwiek argumentacji. Nie przedstawił również dokumentów na poparcie wniosku. Bez przedstawienia stosownych dokumentów, które potwierdzałyby wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: P.p.s.a., nie jest zdaniem Sądu, możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
Strona zażaliła przedmiotowe postanowienie w całości i wniosła o jego uchylenie w całości zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. w uzasadnieniu zażalenia jego autor podkreśla, iż zaskarżona decyzja budzi poważne wątpliwości w zakresie jej prawidłowości bowiem spośród trzech członków zarządu spółki "A." sp. z o.o. jedynie strona skarżąca została pociągnięta do odpowiedzialności za zaległości podatkowe. Dodał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 18 października 2013 r. umorzył prowadzone przeciw podatnikowi postępowanie karnoskarbowe. W końcowej części zażalenia wyjaśnił, że kwota zaskarżenia jest znacznej wysokości, a biorąc pod uwagę fakt że skarżący jest osobą fizyczną jej zapłata byłaby dla niego niemożliwa. Próba wyegzekwowania tej kwoty spowodowałaby dla niego i rodziny pozostającej na jego utrzymaniu znaczną szkodę, której skutków nie sposób byłoby odwrócić.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu.
W pierwszej kolejności należy podnieść, że z art. 61 § 1 P.p.s.a., wynika, iż wnioskodawca domagając się przyznania mu ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, powinien uprawdopodobnić istnienie przesłanek w nim określonych. Stosownie bowiem do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte więc w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, oraz zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów.
Tymczasem skarżący w kontrolowanej sprawie zarówno we wniosku zawartym w skardze jak i w zażaleniu na postanowienie Sądu pierwszej instancji zwrócił się jedynie o wstrzymanie zaskarżonego aktu, nie przedstawiając żadnej argumentacji, która wskazywałaby na to, iż wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z akt sprawy kwota zaskarżonej decyzji jest znaczna, jednak w sytuacji gdy Sąd nie wie jaka jest aktualna sytuacja majątkowa strony, poparta odpowiednimi dokumentami, nie ma możliwości ocenić czy egzekucja zobowiązania doprowadzi do następstw trudnych do odwrócenia czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody.
Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.