Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 706/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił zmiany prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 706/12, odmawiającego przyznania O. A. O. prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w nadesłanym formularzu skarżąca podała, że jest osoba bezrobotną, mieszka obecnie z matką, która osiąga dochód z emerytury w wysokości 790 zł brutto. Pomimo wezwania nie nadesłała jednak żądanych przez Sąd dokumentów obrazujących jej obecną sytuację majątkową, które to dane były niezbędne do porównania i oceny, czy w sytuacji materialnej skarżącej (po stronie dochodów lub wydatków), wystąpiły takie zmiany które uzasadniałyby zmianę stanowiska Sądu zajętego w postanowieniu z dnia 12 kwietnia 2013 r.
Sąd podkreślił, że skarżąca po raz kolejny uchyliła się od przedstawienia swojej rzeczywistej sytuacji majątkowej bowiem po raz kolejny nie złożyła żądanych dokumentów, niezbędnych do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. Tym samym nie wykazała zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W ocenie WSA, skarżąca nie wykazała, że po wydaniu prawomocnego postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy jej sytuacja majątkowa i rodzinna uległa istotnej zmianie w stosunku do tej, jaka była przedmiotem oceny zawartej w tymże postanowieniu. Nie zachodzą więc określone w art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a.") przesłanki konieczne dla dokonania zmiany prawomocnego postanowienia w tym zakresie, co oznacza konieczność oddalenia jej wniosku o orzeczenie takiej zmiany.
Skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie. Zażalenie nie zawiera uzasadnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Kwestia przyznania stronie prawa pomocy była już raz przedmiotem postanowień zarówno WSA, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował w tym przypadku przepis art. 165 p.p.s.a. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. W świetle tej regulacji zmiana postanowienia wydanego w kwestii incydentalnej może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy nastąpiły zmiany okoliczności sprawy tak istotne, że tę zmianę uzasadniające. W art. 165 p.p.s.a. nie chodzi, więc o jakąkolwiek zmianę okoliczności sprawy, a o taką zmianę, która w porównaniu ze stanem poprzednim, dawałaby sądowi możliwość zmiany czy uchylenia poprzedniego orzeczenia. Z przedstawionego przez stronę wniosku nie wynika zaś, że w sprawie zaszły takie właśnie zmiany okoliczności w porównaniu z pierwotnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy stanowił zasadniczo powtórzenie argumentacji, jaką zawierał wniosek wcześniejszy. Zważywszy, że skarżąca nie wykazała skutecznie nowych okoliczności, które jednocześnie byłby tego rodzaju, iż przemawiałyby za zmianą dotychczasowego rozstrzygnięcia i przyznaniem prawa pomocy, uznać należy, że WSA zasadnie odmówił zmiany pierwotnego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, wobec nie naruszenia prawa przez WSA, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., należało zażalenie oddalić.
[pic]