Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd
Administracyjny w Rzeszowie (sygn. akt I SA/Rz 852/07) odrzucił skargę kasacyjną
A. B. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w
R. z dnia 24 sierpnia 2007 r. w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego.
Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R.. W dniu 10 stycznia 2008 r. skarżący wniósł do Sądu skargę kasacyjną na przedmiotową decyzję domagając się jej uchylenia oraz utrzymanego nią w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.
Sąd pierwszej instancji w motywach rozstrzygnięcia podniósł, że skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym służy od wyroków i niektórych postanowień sądów administracyjnych. Środek ten nie służy natomiast wzruszaniu rozstrzygnięć organów podatkowych, wydanych w prowadzonym przez nie postępowaniach administracyjnych.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została wniesiona nie od wydanego przez Sąd postanowienia, w przedmiocie odrzucenia skargi, lecz od decyzji organu podatkowego drugiej instancji, z tego też względu Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej p.p.s.a.) postanowił ją odrzucić jako niedopuszczalną.
Na przedmiotowe postanowienie strona skarżąca wniosła zażalenie. Autor zażalenia stwierdza, że pomimo błędnego zatytułowania skargi kasacyjnej, której treść sugeruje odniesienie do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, a winna odnosić się jako skarga kasacyjna do postanowienia Sądu z dnia 6 grudnia 2007 r., a także pomimo treści uzasadnienia, w którym nadmiernie powołano okoliczności i zarzuty na rozstrzygnięcie organów podatkowych - w istocie rzeczy odrzucenie skargi kasacyjnej jest nieuzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uznanie.
Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż skarga kasacyjna jest środkiem prawnym dalece sformalizowanym. Przedmiotem skargi kasacyjnej, w myśl art. 173 § 1 p.p.s.a. jest orzeczenie sądowe. Skoro skarga kasacyjna stanowi środek zaskarżenia orzeczenia sądowego, a nie decyzji administracyjnej, to również podstawa kasacji odnosi się do postępowania, które doprowadziło do wydania omawianego orzeczenia. Zasady tego postępowania zostały określone w prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Powyższe twierdzenie uzasadnia również art. 1 § 2 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, którego rozwinięciem jest art. 3 § 2 p.p.s.a. Powołane przepisy określają zakres kognicji sądów administracyjnych, a mianowicie kontrolę legalności działalności administracji publicznej.
Mając na uwadze to, że przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji to do niego powinny się odnosić zarzuty kasacyjne. Tymczasem analiza skargi kasacyjnej złożonej przez doradcę podatkowego pozwala jednoznacznie stwierdzić, że ani w części wstępnej, ani też w treści uzasadnienia, za wyjątkiem jednego zdania w końcowej części uzasadnienia, jej autor nie odniósł się do postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2007 r., a decyzji organu podatkowego, przez co nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 173 § 1 p.p.s.a. Wobec czego Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa stwierdzając na podstawie art. 178 p.p.s.a., że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i zasadnie postanowił o jej odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, wobec niestwierdzenia aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie naruszył prawo zaskarżonym postanowieniem, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej wyżej ustawy.