Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 635/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił K. C. przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następującym stanie faktycznym.
W dniu 19 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ogłosił wyrok oddalający skargę złożoną przez K. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 22 marca 2012 r.
W dniu 4 stycznia 2013 r. skarżący wniósł datowane na ten dzień pismo. Oznajmił w nim, że zwrócił się do swojego brata z prośbą o wysłanie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wskazanego wyroku, co ten uczynił w dniu 27 grudnia 2012 r., nadając, jak się okazało, list zwykły. Dalej skarżący wyraził przekonanie, że dochował terminu przepisanego do zgłoszenia wspomnianego żądania. W zawiadomieniu o terminie rozprawy został bowiem pouczony o brzmieniu art. 83 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.), który za równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu uznaje oddanie tego pisma w polskim urzędzie pocztowym i nie różnicuje przesyłek zwykłych od poleconych. Tym niemniej z ostrożności, gdyby Sąd przyjął odmienne stanowisko, skarżący oświadczył, że wnosi o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Podkreślił przy tym, że wobec braku pouczenia go o konieczności nadania przesyłki poleconej, nie można zarzucić mu braku winy co do okoliczności, które spowodowały ewentualne uchybienie terminu. Do powyższego pisma został załączony wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, opatrzony datą 27 grudnia 2012 r. Dotychczas nie odnotowano wpływu do Sądu wniosku, który brat skarżącego miał nadać listem zwykłym.
W ocenie Sądu, wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Podkreślił też, że to strona ponosi konsekwencje wyboru rodzaju przesyłki.
W zażaleniu od powyższego rozstrzygnięcia skarżący wniósł o jego uchylenie w całości. Zarzucił naruszenie art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 p.p.s.a., przez niewłaściwe zastosowanie, poprzez wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny uniemożliwia przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Obowiązek wykazania należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu terminu ciąży na podmiocie składającym wniosek, który powinien dołożyć wszelkich starań i wysiłków w celu wyjaśnienia przyczyn swojego uchybienia (por. postanowienie NSA z dnia 12 marca 2009 r., II GZ 47/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z poglądem Sądu pierwszej instancji, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki wskazane w art. 86 § 1 p.p.s.a., uprawniające do przywrócenia terminu do sporządzenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Należy bowiem wskazać, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się okoliczności takie jak powódź, pożar, katastrofa, nagła choroba strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił jednak, że uchybienie terminu nastąpiło nie z jego winy; na skutek okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Przedłożenie do akt sprawy pisma z dnia 27 grudnia 2012 r. (k- 24 akt sądowych), które rzekomo stanowi wysłany listem zwykłym wniosek o uzasadnienie wyroku, nie jest wystarczające. Na piśmie tym nie znajduje się żaden znak, dzięki któremu można byłoby uprawdopodobnić, że pismo to zostało rzeczywiście wysłane do Sądu. Jest to jedynie opatrzone odpowiednią datą pismo skarżącego, które dla potrzeb postępowania wpadkowego mogło zostać napisane na komputerze a następnie wydrukowane i podpisane.
Ustawa p.p.s.a. nie wskazuje rodzaju przesyłki, którą powinniśmy wybrać wysyłając korespondencję do Sądu: zwykły, polecony, za potwierdzeniem odbioru. Jednakże - jak słusznie wskazuje Sąd – brak zarejestrowania przesyłki w sytuacji, gdy nie dojdzie ona do Sądu, czyni w zasadzie niemożliwym wykazanie jej istnienia.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.