Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt I SAB/Lu 6/10, przyznał L. B. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości i ustanowienie adwokata. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, skarżący spełnił przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.).
Ponadto Sąd zaznaczył, że skarżący nie wskazał dokładnych danych wybranego adwokata ani we wniosku zawartym w formularzu PPF, ani na wezwanie sądu.
O powyższego postanowienia L. B. wniósł zażalenie, w którym podniósł, iż nie dostarczono mu właściwego formularza PPF, na którym mógłby podać dokładne dane (imię, nazwisko, adres) adwokata z wyboru.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie Art. 244. § 1. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
§ 2. Ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa.
§ 3. Jeżeli strona we wniosku wskazała adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, właściwa okręgowa rada adwokacka, rada okręgowej izby radców prawnych, Krajowa Rada Doradców Podatkowych lub Krajowa Rada Rzeczników Patentowych, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym, wyznaczy adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wskazanego przez stronę.
Mając na uwadze treść powyższego przepisu zauważyć należy, że uwzględniając wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, sąd administracyjny decyduje jedynie o przyznaniu takiego prawa, natomiast kwestia wskazania konkretnego pełnomocnika należy do kompetencji właściwej rady adwokackiej.
W rozpoznanej sprawie skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie skorzystał z możliwości przedstawienia propozycji co do osoby konkretnego adwokata i nie uczynił tego także na wezwanie Sądu (k- 21 i k-25 akt Sądu pierwszej instancji).
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.