Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Po 1095/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu wniosku A sp. j., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że skarżąca, będąca zakładem pracy chronionej, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż jej wykonanie może narazić spółkę na niepowetowane straty i utratę płynności finansowej, co w konsekwencji skutkować będzie niewypełnieniem przez spółkę, jako pracodawcę, ustawowych obowiązków wobec osób niepełnosprawnych i postawi ją w proces likwidacji.
W uzasadnieniu postanowienia, Sąd I instancji odwołując się do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej - "P.p.s.a."), stwierdził, że skarżąca nie uzasadniła przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim nie przedłożyła żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że jej aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Nie przedłożyła żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych, ani odpisów zeznań rocznych podatkowych. Także w aktach sprawy sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a, które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku.
Zdaniem Sądu I instancji, skarżąca nie wyjaśniła też, na czym miałaby polegać szkoda, która w dalszej perspektywie będzie niemożliwa do naprawienia. Sąd I instancji stwierdził, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności. Z tego względu takie obawy skarżącej nie mogą stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 61 § 3 P.p.s.a., polegającą na błędnym przyjęciu, że skarżąca nie uzasadniła wniosku, a nadto, że art. 61 § 3 P.p.s.a wymusza na skarżącej udokumentowanie okoliczności uzasadniających wniosek. Zdaniem skarżącej, w sytuacji, w której się znajduje wykonanie decyzji grozi zakończeniem prowadzenia działalności, jako zakładu pracy chronionej, co stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Do zażalenia skarżąca załączyła dokumenty dotyczące jej sytuacji finansowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Na tle przytoczonego przepisu w orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że wstrzymaniu wykonania podlegają wyłącznie te akty, które posiadają atrybut wykonalności (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 204 oraz przykładowo postanowienia NSA: z 23 września 2009 r., II FZ 342/09; z 30 października 2009 r., II FZ 417/09 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Atrybutu takiego pozbawiona jest – czego nie zauważył Sąd I instancji – decyzja odmawiająca umorzenia zaległości podatkowej. Decyzja taka nie nakłada bowiem na stronę żadnych nowych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie bądź w drodze przymusu (por. m. in. postanowienie WSA w Warszawie z 11 października 2005 r., III SA/Wa 2071/05, teza orzeczenia opublikowana [w:] B. Dauter (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzecznictwo, Warszawa 2009, s. 326).
Inaczej mówiąc z decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej nie wynika obowiązek zapłaty określonej należności pieniężnej. Decyzja taka rozstrzyga o istnieniu przesłanek pozwalających na zastosowanie ulgi płatniczej w postaci umorzenia zaległości. Jakkolwiek uzyskanie tej ulgi skutkuje wygaśnięciem zobowiązania podatkowego w konkretnej kwocie, to jednak między przyznaniem ulgi a należnością pieniężną, zachodzi jedynie związek pośredni (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r., II FPS 2/09).
Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz w zażaleniu prowadzi do wniosku, że zarówno Sąd I instancji jak i skarżąca mylnie utożsamiają decyzję o odmowie umorzenia należności pieniężnych z decyzją zobowiązującą do ich uiszczenia.
Tymczasem stwierdzenie, że decyzja nie posiada przymiotu wykonalności czyni bezprzedmiotowym rozważania, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W związku z powyższym, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie mógł być rozpoznany pozytywnie.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji. Podstawę prawną postanowienia stanowiły art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. W myśl powołanych przepisów Sąd kasacyjny oddala zażalenie także wtedy, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.