Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 7 lutego 2018 r., I SA/Bk 621/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił zażalenie J. B.(zwanego dalej skarżącym) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 9 maja 2017 r. w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r.
Sąd w uzasadnieniu wskazał, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest objęte przymusem adwokacko-radcowskim zatem powinno zostać podpisane przez profesjonalnego pełnomocnika. A akt wynika, że zażalenie skarżący sporządził osobiście, a nie posiada uprawnień profesjonalnego pełnomocnika. Mając to na uwadze, sąd zażalenie odrzucił, jako niespełniające wymogów formalnych.
2. W zażaleniu skarżący zarzucił "nieważności postępowania o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w następstwie nierozpoznania wniosku skarżącego o przedstawienie projektu zażalenia wraz z postanowieniem do zaskarżenia celem zrealizowania obowiązku przymusu adwokackiego przez osoby prawne mające obowiązek świadczyć pomoc prawną z urzędu dla osoby chorej psychicznie" oraz "niezgodność zaskarżonych postanowień z art. 30, art. 45 ust. 1 i art. 68 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, a wynikłym z tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku - wiedząc z urzędu i wniosków strony, że ma do czynienia z osobą niepełnosprawną umysłowo, wymagającą ubezwłasnowolnienia (domniemanie faktyczne) - nie poczynił żadnych kroków, aby bez oczekiwania na wniosek strony o przyznanie prawa do adwokata z urzędu, zapewnić stronie bezpłatną pomoc prawną leżącą w kompetencjach ustawowych Prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich, Ośrodka Pomocy Społecznej w S. i Burmistrza S.czym naruszył standardy postępowania w takich sytuacjach (...)".
Skarżący wniósł m.in. o "uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej i obciążenia skarżonego organu kosztami postępowania zażaleniowego".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
3. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwana dalej: p.p.s.a.) w art. 194 § 1 pkt 7 wskazuje, że zażalenie przysługuje na postanowienie w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej. W § 4 tego artykułu ustawodawca stanowi m.in., że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Z akt wynika, że zażalenie nie zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika, zatem należało je odrzucić, co też sąd prawidłowo uczynił.
Ustawodawca postanowił, że zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane jedynie na wniosek strony. Sąd nie działa z urzędu. Powyższe uregulowanie wynika z faktu, że to na stronie ciąży obowiązek uiszczenia kosztów postępowania, tj. kosztów sądowych i kosztów opłacenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
- 4. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.