Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 4 czerwca 2009 r. w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych wydanej na skutek skargi G. i J. P. Sąd podkreślił, że powyższą decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 29 stycznia 2009 r. określającą skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych, od zawartej w dniu 27 grudnia 2006 r. notarialnej umowy sprzedaży nieruchomości położonej w B. przy ul. S. [...] w łącznej kwocie 11.747,00 zł.
W skardze do Sądu na powyższą decyzję strona zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Podano, że na skutek wykonania decyzji, wnioskodawcy mogą ponieść szkodę, której skutki będą trudne do odwrócenia w przypadku pozytywnego dla nich rozstrzygnięcia sprawy. Dalej wskazali, że obawiają się trudności w odzyskaniu zapłaconej kwoty, a jeśli już ją odzyskają to po długim czasie. Wówczas mając na uwadze spadek siły nabywczej pieniądza w Polsce, kwota ta nie będzie stanowiła takiej wartości jak w dniu składania skargi, nawet jeżeli otrzymają ją z odsetkami.
Sąd pierwszej instancji powołał się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i wskazał, że w przedmiotowej sprawie wniosek złożony przez skarżących nie zawiera (oprócz żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz ogólnej argumentacji) twierdzeń dotyczących zasadności tegoż wstrzymania. W szczególności nie podano nawet w przybliżeniu wysokości mogącej powstać szkody czy też nie wskazano jakie, trudne do odwrócenia skutki pociągałoby za sobą wykonanie zaskarżonej decyzji. Ponadto brak jest okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji wynikających ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego.
Zażalenie od powyższego postanowienia złożyli skarżący zarzucając nieuwzględnienie całości materiału dowodowego i faktycznego zgromadzonego w sprawie poprzez pominięcie faktu, że skarżący wykazali prawdopodobieństwo wyrządzenia wykonaniem zaskarżonej decyzji znacznej szkody, gdyż faktem oczywistym i niewymagającym udowodnienia jest długi czas trwania postępowania – toczy się ono od lipca 2009 r. oraz spadek siły nabywczej pieniądza.
Wnosili o zmianę postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i "orzeczenie o zabezpieczeniu jej wykonania poprzez zablokowanie na rachunku lokaty terminowej kwoty 3.355,80 zł" ewentualnie o uchylenie postanowienia.
W uzasadnieniu wskazali, że aktualnie wysokość poniesionej przez nich szkody kształtuje się w granicach wartości przedmiotu zaskarżenia, tj. 3.347,00 zł wraz z kosztami, a ponadto odsetkami, których domaga się Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. i nalicza je od dnia 28 grudnia 2006 r. Strona wskazała, że nie ponosi winy za ewentualne nieodprowadzenie podatku w wysokości wymaganej przez Urząd Skarbowy.
Następnie w obszernym wywodzie strona odniosła się do prowadzonego przez organy podatkowe postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W świetle powyższej regulacji należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że to skarżący byli zobowiązani wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepubl.).
Sąd pierwszej instancji ocenił, że strona nie wywiązała się z obowiązku wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższa ocena wyrażona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z którą w świetle powyższych okoliczności nie udokumentowano ryzyka uzasadniającego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest prawidłowa. Strona nie przedstawiła ani żadnych konkretnych okoliczności, ani wyraźnego związku pomiędzy tymi okolicznościami, a grożącymi jej negatywnymi skutkami wykonania zaskarżonej decyzji. Samo wskazanie możliwości wystąpienia szkody, spadku siły nabywczej pieniądza czy okoliczności, że postępowanie sądowe może się długo toczyć nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.