Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 września 2014 r., zawartym w punkcie czwartym wyroku z tego samego dnia, wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Bk 389/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku kwotę 6.717 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego na rzecz K. U., Ł. U., P. U. i M. U. – następców prawnych C. U., nazywanych dalej "Skarżącymi".
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny o kosztach orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 w zw. z art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." oraz § 3 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153) – powoływanym dalej jako "rozporządzenie w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego".
Dyrektor Izby Skarbowej wniósł na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że kwota, którą powinien był zasądzić sąd pierwszej instancji tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego wynosi 4.717 zł, a nie 6.717 zł.
W odpowiedzi na zażalenie pełnomocnik Skarżących podniósł, że podwyższenie kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego wynika ze znacznego skomplikowania sprawy, która wymagała znacznego nakładu pracy pełnomocnika. Tym samym rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji znajduje oparcie w § 2 rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie okazało się zasadne, dlatego podlega uwzględnieniu.
Na stronie czwartej motywów wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i 4 w zw. z art. 276 P.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego.
Z treści tych przepisów – jak słusznie podniósł pełnomocnik organu – nie wynika aby koszty postępowania sądowego poniesione przez stronę skarżącą wynosiły 6.717 zł. Zgodnie z § 1 pkt 4 w zw. z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 z późn. zm.), a także § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. nr 221, poz. 2192) oraz wskazanymi w uzasadnieniu wyroku przepisami, na koszty postępowania składać się mogły następujące kwoty: 1000 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu, 100 zł tytułem zwrotu opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku, 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej za pełnomocnictwo oraz 3.600 zł tytułem zwrotu wynagrodzenia dla doradcy podatkowego. Zarówno z wskazanych przez sąd pierwszej instancji przepisów, ani uzasadnienia postanowienia nie wynika, dlaczego zasądzono kwotę wyższą o 2.000 zł.
Odnosząc się do argumentacji pełnomocnika Skarżących zwrócić należy uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wymienił pośród przepisów, na podstawie których rozstrzygał w sprawie zwrotu kosztów postępowania sądowego, § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego. Nie wskazał także wprost, że podwyższa wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej z uwagi na znaczny nakład pracy, wynikający ze skomplikowania sprawy.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.