Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 3426/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek K. B. (dalej jako: "skarżący") o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego i jego umorzenie w sprawie ze skargi skarżącego na postanowienie Ministra Finansów z dnia 31 sierpnia 2016 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący w skardze na ww. postanowienie Ministra Finansów z dnia 31 sierpnia 2016 r. zawarł wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego oraz jego umorzenie.
We wskazywanym na wstępie postanowieniu Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny nie ma prawnej możliwości udzielania ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w myśl przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej jako: "u.p.e.a."). Sądy administracyjne nie mają kompetencji do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności stosownie do treści art. 3 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego reguluje art. 59 § 1 u.p.e.a. i podlega on rozpatrzeniu w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym przez właściwe organy.
W zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniósł o uchylenie postanowienia Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy.
W § 1 przytoczonego powyżej przepisu mowa jest o aktach lub czynnościach, na które służy skarga. Skargę zaś można wnieść na akty lub czynności enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a., w tym na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3). Wyjaśnić też należy, że rolą sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej (art. 3 § 1 p.p.s.a.).
Z przytoczonych przepisów wynika, że sąd administracyjny może zdecydować o wstrzymaniu aktu administracyjnego zaskarżonego do sądu. Sąd nie ma zaś kompetencji do wydawania rozstrzygnięć w zakresie wstrzymania postępowania egzekucyjnego.
Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji nie jest rolą sądu administracyjnego zastępowanie administracji publicznej w realizacji zadań należących do ich właściwości. Rozstrzyganie w przedmiocie wstrzymania postępowania egzekucyjnego należy do kompetencji organu sprawującego nadzór nad egzekucją, o czym stanowi art. 23 § 6 u.p.e.a. Również w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego właściwy jest organ egzekucyjny, a to stosownie do art. 59 § 3 u.p.e.a.
Prawidłowe jest zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać tylko w toku postępowania administracyjnego, w tym wypadku postępowania egzekucyjnego w administracji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.