Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi W.O. i G.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 8 lutego 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji powołał art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wskazując, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie ze skargi kasacyjnej G.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 1287/12.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, wynik postępowania kasacyjnego w powołanej powyżej sprawie będzie miał wpływ na toczące się przed WSA w Łodzi postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 463/13 r.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone zażaleniami, zarówno przez skarżących, jak i przez organ. W zażaleniu Dyrektora Izby Skarbowej zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, tj. art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie wystąpiła przesłanka do zawieszenia postępowania sądowego z urzędu z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy,
- 2) naruszenie "art. 141 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a." poprzez niewystarczające uzasadnienie zajętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska, co przy niewłaściwym ustaleniu stanu faktycznego sprawy doprowadziło Sąd do błędnego rozstrzygnięcia,
- 3) art. 153 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie ocen prawnych wyrażonych w prawomocnych wyrokach zapadłych w przedmiotowej sprawie, tj. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 19/10 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2337/10
W zażaleniu skarżących również zakwestionowano zasadność oceny, iż w sprawie wystąpiła kwestia prejudycjalna, która uzasadniała zawieszenie postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Przesłanka ta wystąpiła w kontrolowanej sprawie, w związku z czym, zaskarżone orzeczenie Sądu pierwszej instancji należało ocenić jako prawidłowe, Mimo zarzutów podniesionych przez obie strony, wynik sprawy zależał od rozstrzygnięcia toczącego się równolegle postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W obu postępowaniach sądowoadministracyjnych przedmiotem kontroli były decyzje organów, dotyczące tego samego roku podatkowego. Sąd pierwszej instancji słusznie wziął pod uwagę fakt, że w postępowaniu podatkowym niedopuszczalne jest ponowne rozstrzygnięcie sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a okoliczność taka stanowi, zgodnie z art. 247 § 1 pkt 4 O.p. przesłankę stwierdzenia nieważności. Jakkolwiek WSA w Łodzi uchylił wyrokiem z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 1287/12 rozstrzygnięcia organów obu instancji, to jednak orzeczenie to – na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącego – nie jest jeszcze prawomocne.
W konsekwencji zasadnie uznano, że kontrola sądowoadministracyjna w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 463/13 jest bezpośrednio uzależniona od rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej od wyroku w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1287/12.
Z uwagi na powyższe, zażalenia podlegają oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.