Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 726/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę L.W. (dalej jako "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 16 kwietnia 2018 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r.
Przedstawiając w uzasadnieniu postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 29 czerwca 2018 r. wezwano Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została awizowana w dniu 11 lipca 2018 r. i wydana Skarżącemu w dniu 26 lipca 2018 r.
Sąd odrzucił skargę z uwagi na fakt, że Skarżący nie uzupełnił w terminie jej braków formalnych, mimo skutecznego doręczenia wezwania wraz z pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania tej czynności. Zaznaczył bowiem, że wobec uznania przesyłki zawierającej powyższe wezwanie za doręczoną w dniu 25 lipca 2018 r., zakreślony w niej siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 1 sierpnia 2018 r. A zatem, zdaniem Sądu, uzupełnienie braków formalnych skargi w dniu 2 sierpnia 2018 r. nastąpiło po upływie terminu do ich uzupełnienia. Dodał również, że fakt wydania Skarżącemu przesyłki zawierającej ww. wezwanie 15 dnia po jego pierwszej awizacji pozostaje bez wpływu na powyższą ocenę.
W zażaleniu Skarżący zaskarżył postanowienie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 73 § 1 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a". Na tej podstawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 73 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tj. do rąk adresata lub dorosłego domownika), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (§ 1), a zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4).
W art. 73 § 1 i § 4 P.p.s.a. ustawodawca uregulował instytucję doręczenia zastępczego, która stanowi domniemanie odebrania przesyłki przez adresata. Ma ona miejsce wtedy, gdy adresat, pomimo zawiadomienia go o możliwości odbioru przesyłki, nie podejmuje jej w ciągu czternastu dni od dnia pozostawienia pierwszego awiza. Ostatniego dnia, tj. czternastego dnia od dnia pierwszej próby doręczenia, realizuje się skutek procesowy, o którym mowa w art. 73 § 4 P.p.s.a., a zatem następuje fikcja prawna doręczenia przesyłki adresatowi. Okoliczności tej, tj. uznania przesyłki za doręczoną, nie zmienia późniejsze odebranie jej na żądanie strony. Wydanie przesyłki po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 P.p.s.a., w wyniku bezprawnego przetrzymywania jej przez operatora pocztowego, nie niweczy skutków doręczenia pisma w trybie art. 73 P.p.s.a. Dlatego też, fakt odebrania pisma z urzędu pocztowego przez Skarżącego po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 P.p.s.a., potwierdzony stosownym stemplem pocztowym, nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 P.p.s.a. Również w takiej sytuacji będzie miała zastosowanie wynikająca z tego przepisu fikcja prawna wcześniejszego doręczenia.
Jak wynika z akt sprawy, Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił daty zdarzeń mających wpływ na ocenę tego, czy Skarżący uzupełnił w terminie braki formalne skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została awizowana po raz pierwszy w dniu 11 lipca 2018 r. i uznana za skutecznie doręczoną Skarżącemu w dniu 25 lipca 2018 r., tj. czternastego dnia od daty złożenia pisma w placówce pocztowej. Zakreślony w wezwaniu siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał zatem w dniu 1 sierpnia 2018 r. W dniu 26 lipca 2018 r. przesyłkę tę, zgodnie z opisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, wydano Skarżącemu (k. 16). W dniu 2 sierpnia 2018 r. - z uchybieniem terminu - Skarżący nadał w urzędzie pocztowym przesyłkę zawierającą podpisaną skargę wraz z pismem przewodnim, w którym określił wartość przedmiotu zaskarżenia.
W konsekwencji powyższego należało stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., ustanawiający nakaz odrzucenia skargi w przypadku ustalenia, że w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi.
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.