Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 października 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1391/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną przez W. J. decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia 5 września 2012 r., w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości w podatku akcyzowym za maj i czerwiec 2007 r.
Sąd pierwszej instancji w punkcie IV sentencji wyroku przyznał od Skarbu Państwa – na rzecz adwokata W. B. (pełnomocnika skarżącego) kwotę 295, 20 zł, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 55, 20 zł, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Jako podstawę prawną podał art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. 2013, poz. 461; dalej: rozporządzenie).
W zażaleniu z dnia 14 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, zawarte w pkt IV wyroku z dnia 14 października 2013 r. poprzez przyznanie na rzecz adwokata kwoty 8560, 60 zł. Zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 250 w zw. z art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 16 § 2 i art. 29 ust. 1 Prawa o adwokaturze w związku z § 18 ust. 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia, poprzez ich błędne niezastosowanie, w sytuacji gdy w sprawie w której przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna (podatek akcyzowy) koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w ramach pomocy prawnej winny zostać wyliczone z uwzględnieniem wartości przedmiotu sporu oraz art. 250 w zw. z art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 2 i art. 29 ust. 1 Prawa o adwokaturze w zw. z § 18 ust. 1 lit. c poprzez ich wadliwe zastosowanie i w konsekwencji przyznanie pełnomocnikowi z urzędu kosztów w pełnej wysokości nieopłaconej obrony od Skarbu Państwa za postępowanie sądowe w wysokości określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia tj. opłaty dotyczącej innych spraw pomimo, iż sprawa dotyczyła podatku akcyzowego, a więc należności pieniężnej której wartość została określona przez organ administracji publicznej i jest oczywista, a co za tym idzie stawka wynagrodzenia adwokackiego winna być określona na podstawie § 6 ww. rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
W rozpatrywanej sprawie skarga dotyczyła odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki w podatku akcyzowym. Zgodnie natomiast z utrwalonym orzecznictwem od skargi na decyzję o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki należy pobierać wpis stały w wysokości 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Podkreślić należy, że rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu uzależnia wysokość wynagrodzenia pełnomocnika od przedmiotu sporu. Zgodnie bowiem z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia stawki minimalne wynoszą m. in. w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji: w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6, a w innej sprawie – 240 zł (art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c). Tak więc to charakter sprawy, w której wniesiono skargę, a ściślej to, czy przedmiot skargi wiąże się z określonymi świadczeniami pieniężnymi, będzie przesądzał o także tym, jaka będzie podstawa do przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia.
W związku z powyższym zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie, skoro zaskarżona decyzja podlega wpisowi stałemu i rozpoznawaną sprawę kwalifikuje się do spraw z zakresu zobowiązań podatkowych, to w takim wypadku wynagrodzenie pełnomocnika ustalane jest zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia.
Podkreślić także należy, że skarżący i jego pełnomocnik zaakceptowali fakt, iż należny wpis jest wpisem stałym, w kwocie 500 zł a sprawa należy do spraw z zakresu zobowiązań podatkowych. Argumentacja, iż przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna, wobec czego wysokość wynagrodzenia powinna być ustalana na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 rozporządzenia, jest w ocenie Sądu, skonstruowana i przedstawiona tylko i wyłącznie na potrzeby postępowania zażaleniowego.
Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.