Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie o sygnaturze akt I SA/Sz 213/10 stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 17 marca 2010 r. i poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 11 lutego 2010 r., wydanych w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. W punkcie II tego wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżone do Sądu postanowienie nie podlega wykonaniu. Pismem z dnia 25 lutego 2011 r. pełnomocnik skarżącego powołując się na art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153, poz. 1270 ze zm.,) dalej u.p.p.s.a., wniósł o wyjaśnienie wątpliwości co do treści ww. wyroku, przez określenie, czy użyte w pkt II wyroku stwierdzenie, że postanowienie nie podlega wykonaniu wywołuje ten skutek, że postępowanie egzekucyjne nie może być dalej prowadzone.
Zdaniem pełnomocnika, rozstrzygnięcie takie ma analogiczny skutek prawny co zawieszenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zaskarżonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia 16 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie o sygnaturze akt I SA/Sz 312/10 wyjaśnił, że stwierdzenie, "że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu" zawarte w pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 listopada 2010 roku sygn. akt I SA/Sz 312/10 oznacza, że postanowienie to, od chwili wydania wyroku nie wywołuje skutków prawnych.
Sąd argumentował, że rozpoznając wniosek strony o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku należało mieć na uwadze, że przedmiotem skargi wniesionej do Sądu było postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. W wyniku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzona została jego nieważność. W punkcie II sentencji znalazło się także stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, stosownie do art. 152 u.p.p.s.a. W ocenie Sądu, ze względu na charakter zaskarżonego postanowienia to określenie "niewykonalności" pozostaje jednak bez wpływu na toczące się wobec zobowiązanego w dalszym ciągu postępowanie egzekucyjne.
Natomiast zamieszczanie stwierdzenia o wykonalności zaskarżonego aktu w wyroku, w świetle art. 152 u.p.p.s.a. miało charakter obligatoryjny. Sąd też argumentował, że sformułowanie zawarte w punkcie II wyroku "stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu" oznacza jedynie, że postanowienie to nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jego rozstrzygnięcia od chwili wydania wyroku, mimo, że wyrok nie jest jeszcze prawomocny. W zażaleniu na powyższe postanowienie, skarżący zarzucił mu naruszenie art. 158 u.p.p.s.a. poprzez dokonanie wykładni wyroku w składzie niewłaściwym oraz art. 152 tej ustawy w wyniku błędnej wykładni wyroku. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie kwestii wyjaśnienia wyroku do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jest oczywiście bezzasadne, a zatem należało je oddalić.
Podstawą prawną wniosku strony o wyjaśnienie wątpliwości treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 listopada 2010 roku I SA/sz 312/10 był art. 158 u.p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że warunkiem wydania postanowienia jest istnienie wątpliwości co do treści orzeczenia wydanego przez sąd. Konieczność usunięcia tych wątpliwości, a więc dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy treść orzeczenia została sformułowana w sposób niejasny i budzący wątpliwości zarówno co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania.
Natomiast nie jest dopuszczalne rozstrzyganie przez sąd wątpliwości stron powstałych na tle uzasadnienia wyroku lub dokonanej w nim interpretacji przepisów prawa. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych należy także uznać domaganie się przez stronę w wyniku złożenia wniosku o wykładnię wyroku, dokonania zmiany treści rozstrzygnięcia. Tymczasem analiza zażalenia strony skarżącej wskazuje, że intencją strony jest dokonanie zmiany treści punktu II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 listopada 2010 roku I SA/Sz 312/10, co nie jest dopuszczalne w trybie art. 158 u.p.p.s.a. Treść zażalenia wskazuje również, że celem strony w toczącym się obecnie postępowaniu zażaleniowym nie jest domaganie się wyjaśnienia wątpliwości dotyczących treści wskazanego powyżej wyroku, lecz prowadzenie polemiki ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu.
Zarówno analiza wniosku o wyjaśnienie wątpliwości z dnia 25 lutego 2011 roku jak również zażalenia na postanowienie z dnia 16 marca 2011 roku prowadzi do przekonania, że jego autor zrozumiał treść punktu II wyroku z dnia 18 listopada 2010 roku I SA/Sz 312/10 oraz że jej sformułowanie nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych skarżącego. Autor zażalenia zna i rozumie też treść art. 152 u.p.p.s.a., na który powołał się Sąd orzekając, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Oznacza to, że motywy jakimi kierował się Sąd wydając wyrok w pkt II są dla skarżącego jasne i nie wymagają dalszych wyjaśnień. Z tej przyczyny zażalenie należało oddalić. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł także uzasadnionych podstaw do tego by uznać za uzasadniony zarzut naruszenia art. 158 u.p.p.s.a. w wyniku wydania postanowienia w składzie niewłaściwym. Przepis art. 158 u.p.p.s.a. nie nakazuje, by orzeczenie w sprawie wyjaśnienia wątpliwości wyroku zapadło w składzie trzech sędziów.
Przepis ten wskazuje jedynie, że postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym przez sąd, który wydał wyrok, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na posiedzeniu niejawnym przez sąd w składzie jednego sędziego, który brał udział w wydaniu wyroku z dnia 18 listopada 2011 roku.
W tej sytuacji należało zastosować art. 184 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. oraz orzec jak w sentencji.