Uzasadnienie
Postanowieniem z 1 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił P.B. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Pismem z 11 sierpnia 2014 r. skarżący złożył sprzeciw od ww. rozstrzygnięcia. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2014 r. wezwano stronę, pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r., do uzupełnienia braku formalnego ww. sprzeciwu przez własnoręczne jego podpisanie lub nadesłanie podpisanego egzemplarza, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący wraz z pismem z dnia 22 sierpnia 2014 r. nadesłał niepodpisany egzemplarz sprzeciwu.
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw skarżącego, wskazując, że strona nie usunęła braku formalnego sprzeciwu z dnia 11 sierpnia 2014 r. Wezwanie do uzupełnienia braków sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego poprzez jego podpisanie zostało doręczone w dniu 21 sierpnia 2014 r. Siedmiodniowy termin do dokonania żądanej przez Sąd czynności, upłynął w dniu 28 sierpnia 2014 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braku formalnego sprzeciwu poprzez jego podpisanie. Nadesłał bowiem niepodpisany egzemplarz sprzeciwu z dnia 11 sierpnia 2014 r. Wezwanie zawierało pouczenie, iż niezastosowanie się do jego treści spowoduje odrzucenie sprzeciwu.
Powyższe rozstrzygnięcie skarżący zaskarżył zażaleniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W rozpoznawanej sprawie skarżący został w skuteczny sposób wezwany do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu poprzez jego podpisanie. Pomimo zawartego w wezwaniu wyraźnego pouczenia o konsekwencjach procesowych nieuzupełnienia braku pisma, skarżący nie zastosował się do treści wezwania i ponownie nadesłał niepodpisany egzemplarz sprzeciwu. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji zobligowany był – zgodnie z dyspozycją cytowanego powyżej art. 259 § 2 P.p.s.a. – odrzucić sprzeciw.
Ponieważ zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.