Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia M. F. (dalej: skarżący, strona) jest zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt I SA/Po 682/14, mocą którego wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 2000 zł od jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 12 maja 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych. Jako podstawę prawną zarządzenia wskazano art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: P.p.s.a.) oraz § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; dalej: rozporządzenie).
W zażaleniu skarżący podniósł, że wpis jest w jego ocenie zbyt wysoki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Jak stanowi art. 194 § 3 P.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sadowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia (odpowiednio zarządzenia ‒ art. 198 P.p.s.a.) i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, a także zwięzłe uzasadnienie zażalenia (podkr. NSA). Choć uzasadnienie tego środka odwoławczego ma być zwięzłe, czyli zwarte, to jednak musi zawierać jakiekolwiek argumenty przemawiające, zdaniem skarżącego, za wadliwością kwestionowanego zarządzenia. W zażaleniu z dnia 30 września 2014 r. skarżący poza lakonicznym stwierdzeniem, że wpis jest zbyt wysoki, nie przedstawił żadnych zarzutów dowodzących, że skarżone zarządzenie jest niezgodne z prawem.
Sprawa zawisła przed sądem pierwszej instancji dotyczy decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 12 maja 2014 r. w zakresie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 118.465,00 zł. Zgodnie z art. 231 P.p.s.a. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, pobiera się wpis stosunkowy. Paragraf 1 pkt 4 rozporządzenia przewiduje natomiast, że wpis stosunkowy uzależniony jest od wysokości spornej należności i przy należnościach powyżej 100.000 zł wynosi 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2000 zł (...). W konsekwencji wezwanie skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 2000 zł uznać należy za prawidłowe. Wysokość wpisów sądowych wynika z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa i nie jest oparta na uznaniowości sądów. Sąd nie może więc oceniać, czy wpis jest "za niski" albo "za wysoki".
Mając na uwadze powyższe, zażalenie jako bezzasadne należało oddalić w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.