Uzasadnienie
UZASANIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę B. w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 2 grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r.
Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu w dnu 8 grudnia 2015 r. Na decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarga wniesiona została za pośrednictwem organu, przy czym nadano ją poprzez operatora InPost Sp. z o.o. w dniu 5 stycznia 2016 r., zaś do organu skarga wpłynęła w dniu 11 stycznia 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) stwierdził, że nadanie przesyłki zawierającej pismo za pośrednictwem operatora, jakim jest InPost Sp. z o.o., nie może być uznane za równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu, w tym przypadku skargi za pośrednictwem organu, gdyż na dzień wnoszenia w niniejszej sprawie skargi InPost Sp. z o.o. nie był "operatorem wyznaczonym" w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz.U. z 2012 r., poz. 1529).
W związku z powyższym uznał, że w rozpatrywanej sprawie dniem wniesienia skargi jest dzień jej wpływu do organu, co nastąpiło w dniu 11 stycznia 2016 r., a więc już po upływie trzydziestodniowego terminu, przewidzianego na wniesienie skargi.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny Gliwicach oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wynikających ze złożenia zażalenia.
Uzasadniając zażalenie skarżący wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie zinterpretował art. 83 § 3 ustawy Prawo pocztowe przez przyjęcie, że oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej nienależącej do operatora wyznaczonego, automatycznie nie jest równoznaczne z wniesieniem tego pisma do sądu. Ponadto według skarżącego Poczta Polska SA była operatorem wyznaczonym w rozumieniu przepisów ustawy Prawo pocztowe w ciągu trzech lat od dnia wejścia w życie ustawy, to jest do dnia 31.12.2015 r., podczas gdy skarżący nadał skargę w miesiącu styczniu 2016 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W myśl art. 83 § 3 P.p.s.a. jedynie oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) − stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Operatorem wyznaczonym do dnia 1 stycznia 2016 r. z mocy prawa była Poczta Polska S.A. (art. 178 ust. 1 w zw. z art. 192 ustawy - Prawo pocztowe), która w świetle ogłoszonego wyniku konkursu na operatora pocztowego wyznaczonego do świadczenia usług powszechnych na lata 2016-2025 (dostępne na stronie internetowej: https://www.uke.gov.pl) - nadal nim pozostaje. Zatem w dniu nadania skargi przez skarżącego, wyznaczonym operatorem pocztowym była Poczta Polska S.A.
Jednocześnie należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie powołał się, że na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2015 r. sygn. akt I OPS 1/15, zgodnie z którą: " (...) Oddanie przed upływem przewidzianego prawem terminu pisma procesowego, w sprawie sądowoadministracyjnej, w polskiej placówce pocztowej innego operatora niż operator wyznaczony w rozumieniu art. 83 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 178 ust. 1 ustawy - Prawo pocztowe nie skutkuje zachowaniem terminu w sytuacji, gdy pismo dostarczono sądowi po jego upływie (...)".
W motywach uchwały wskazano, że art. 83 § 3 P.p.s.a. ma charakter przepisu szczególnego, wymagającego wykładni ścieśniającej. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że uzależnienie zachowania terminu wniesienia pisma do sądu, od oddania tego pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu Prawa pocztowego, zapewnia jednakowe wymagania formalne dla wszystkich uczestników procesu. Gwarantuje przy tym pewność prawa i jego przewidywalność, skoro potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego (art. 17 Prawa pocztowego). Rozwiązanie przyjęte w art. 83 § 3 P.p.s.a. spełnia zarazem wymogi określoności, jednostka może przewidzieć skutki swego działania (zaniechania) oraz konsekwencje w postaci oznaczonego działania z kolei sądu, w razie bezskutecznego upływu terminu. W ocenie składu siedmiu sędziów art. 83 § 3 P.p.s.a. jest jasny, językowo zrozumiały, a wykładnia gramatyczna prowadzi do wniosku, że nie można tu mówić o naruszeniu prawa do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że ochronie praw strony służy oczywiście instytucja przywrócenia terminu, strona może zwrócić się o nie, jeżeli nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Powoływanie się na wykładnię prokonstytucyjną i celowościową nie może jednak prowadzić do zmiany jednoznacznej treści normy prawnej zawartej w przepisie art. 83 § 3 P.p.s.a.
W świetle powyższej uchwały, uznać należy, że operator InPost Sp. z o. o. nie jest operatorem wyznaczonym w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe. Skarga skarżącego (wniesiona za pośrednictwem operatora InPost Sp. z o.o.) wpłynęła do organu po upływie terminu wskazanego w pouczeniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. odrzucił skargę.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należało, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.