Uzasadnienie
T. K. (dalej jako strona lub skarżąca), wnioskiem z dnia 23 października 2010 r., zwróciła się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi.
Zarządzeniem z dnia 9 listopada 2010 r. wezwano Skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie wniosku na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (k. 110). Wezwanie opatrzone stosownym pouczeniem oraz załączonym formularzem doręczono skarżącej dnia 17 listopada 2010 r. (k. 120). Zakreślony siedmiodniowy termin upłynął bezskutecznie.
Skarżąca, w sprzeciwie na zarządzenie referendarza sądowego z 2 grudnia 2010 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, domagała się uchylenia zaskarżonego zarządzenia i nadania sprawie biegu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, postanowieniem z 17 stycznia 2011 r. I SA/Op 195/10, pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Sąd wskazał, że skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy w wymaganej prawem formie, pomimo faktu, iż wezwanie o uzupełnienie tego braku formalnego wraz z urzędowym formularzem wniosku zostało jej skutecznie doręczone, oraz, że została ona pouczona o skutku pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Tym samym, wobec niedopełnienia przez Skarżącą wymogów formalnych niezbędnych do nadania biegu jej wnioskowi, należało go pozostawić bez rozpoznania, na podstawie art. 257 (ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.).
W zażaleniu z 5 lutego 2011 r. na postanowienie z 17 stycznia 2011 r. skarżąca wskazała, że złożyła "(...) stosowny druk PPF z wymaganymi danymi (...)". Jej zdaniem, trafnie Sąd przyznał, że sytuacja rodzinna i majątkowa skarżącej jest znana Sądowi z innych spraw rozpoznawanych przez Sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 252 § 1 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Z § 2 wynika zaś, że wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu, mimo że skarżąca została do tego wezwana i przekazano jej wzór formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. Powyższe oznacza, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo pozostawił wiosek strony bez rozpoznania.
Sąd wskazuje przy tym na fakt, że złożony druk PPF z 3 maja 2010 r. dotyczył innego postępowania, zakończonego prawomocnym postanowieniem NSA z 15 września 2010 r. II FZ 408/10, wobec czego, Sąd nie mógł opierać się na tym formularzu rozpatrując wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w tym postępowaniu.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji