Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2016 r., I SA/Lu 1363/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. S. (zwanej dalej skarżącą) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 25 września 2015 r. w przedmiocie ryczałtowego zobowiązania podatkowego od przychodów ewidencjonowanych i niezaewidencjonowanych za 2011 r.
2. Sąd pierwszej instancji wskazał, że bardzo ogólna argumentacja przedstawiona we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, która nie została poparta udokumentowaniem pełnej sytuacji majątkowej skarżącej, przede wszystkim odnośnie poziomu uzyskiwanych przychodów, wysokości i przeznaczenia ponoszonych kosztów w działalności gospodarczej, jest niewystarczająca dla stwierdzenia, iż rzeczywiście zaistniały przesłanki do zastosowania wyjątkowej instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Twierdzenia skarżącej powinny być skonkretyzowane i poparte dokumentami źródłowymi, dotyczącymi jej sytuacji finansowej, majątkowej (wyciągi z posiadanych rachunków bankowych, deklaracje podatkowe dla podatku dochodowego oraz podatku od towarów i usług, raporty kasowe, wykaz majątku ruchomego i nieruchomego itp.). Sąd podkreślił, że to na skarżącej spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a sąd nie jest uprawniony do przeprowadzania postępowania wyjaśniającego z urzędu w poszukiwaniu okoliczności, mających uzasadnić zastosowanie tej szczególnej instytucji ani też domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku w tej kwestii.
W związku z powyższym sąd pierwszej instancji zauważył, że skoro wniosek został w ten sposób sformułowany, to nie można mówić, iż zostały spełnione przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.).
3. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła "niesłuszne przyjęcie, że nie wykazała, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia zaskarżonym aktem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków". Do zażalenia załączyła wydruk historii rachunku za okres od dnia 1 czerwca 2015 r. do dnia 4 stycznia 2016 r., listę płac zatrudnionych pracowników, zestawienie zakupów i sprzedaży.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
- 4. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo:
- - wyrządzenia znacznej szkody lub
- - spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Przesłanki te nie zostały przez skarżącą uprawdopodobnione w postępowaniu przed sądem I instancji. Bez wątpienia uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest zwrócenie się do sądu z samym żądaniem wstrzymania. Skoro postępowanie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony, to na stronie skarżącej spoczywa powinność wskazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania kwestionowanego aktu. Podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał uprawdopodobnienia okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Skarżąca we wniosku zawartym w skardze powinna wskazać kwotę zobowiązania podatkowego, kwotę zgromadzonych na rachunku oszczędności. Dopiero zestawienie tych dwóch kwot daje pewien obraz sytuacji. Skarżąca powinna była przedstawić sądowi I instancji listę płac, ukazując liczbę zatrudnianych pracowników.
Dopiero tak sporządzony wniosek, zawierający wszelkie informacje, mógłby zostać przez sąd pierwszej instancji uwzględniony. Skarżąca jednak nie przedstawiła tych informacji, co sąd zasadnie wypunktował. Rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji było prawidłowe.
Powyższej konstatacji nie zmienia treść zażalenia wniesionego do NSA. Zażalenie to stanowi pogłębienie uzasadnienia wniosku złożonego do WSA. Skoro sąd I instancji nie miał możliwości przeanalizowania wniosku pod tym kątem – gdyż nie dysponował danymi bowiem skarżąca ich nie przedstawiła - to skarżąca nie może zarzucać sądowi błędnej oceny wniosku i domagać się, by NSA wydał rozstrzygnięcie reformatoryjne, do czego nie ma żadnych podstaw, bo okoliczności podnoszone w zażaleniu nie były znane sądowi I instancji, a zatem brak było podstaw do oceny przez Sąd kasacyjny.
- 5. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.