Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 22 września 2014 r., III SA/Wa 1735/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych R. J. (zwanej dalej skarżącą) w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 26 marca 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.
W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca nie wyjaśniła – mimo wezwania - w jaki sposób rozporządziła nieruchomościami, których jeszcze w 2007 r. i 2008 r. była właścicielem. Sąd wskazał, że odpowiedź na to pytanie jest istotna bowiem w 2007 r. i 2008 r. skarżąca nabyła nieruchomości za cenę łącznie 1.423.500 zł. We wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazała zaś, że obecnie nie posiada żadnych nieruchomości.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wskazała, że dosłała wszystkie dokumenty, o które prosił sąd, a jednocześnie sąd dalej twierdzi, że sytuacja skarżącej jest wciąż niejasna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie w części.
2. Art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej: p.p.s.a.) nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. To strona bowiem powinna we wniosku wykazać, że istnieje przesłanka pozytywna dla przyznania prawa pomocy. Taki wniosek powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy. Należy podkreślić, że skarżąca wyjątkowo sumiennie wywiązywała się z obowiązku dostarczenia dodatkowych dokumentów. Nawet sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca "udzielała za pośrednictwem swego pełnomocnika odpowiedzi na kierowanie do niej wezwania". Sąd pierwszej instancji prosił, by wskazała, czy w ciągu ostatnich 5 lat sprzedawała nieruchomości. Gdy skarżąca oświadczyła, że nie- sąd postanowił nie dać temu wiary. Jeżeli sąd założył, że jakieś okoliczności miały miejsce – to powinien był sprecyzować, jakich dokumentów żąda na ich potwierdzenie. Jeżeli skarżąca dosłała dokumenty, których sąd żądał i dokumenty te nie potwierdziły założeń sądu, to nie powinien on zarzucać skarżącej, że dokumenty, których wymagał nie potwierdziły wersji, którą sąd założył.
Z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że istotnie skarżąca nie ma takiego majątku, żeby mogła ponieść pełne koszty postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla swojej osoby- wynika to z zestawienia wysokości jej emerytury i kwoty wpisu. Wyczerpuje to przesłankę określoną w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stan majątkowy skarżącej uzasadnia przyznanie prawa pomocy w części i to w takim zakresie, jaki jest niezbędny do zapewnienia jej prawa do rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny, tj. zwolnienie od uiszczenia wpisu od skargi powyżej kwoty 300 zł.
- 3. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.