Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 17 października 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1050/16, w którym odrzucono skargę A. Z. z 9 sierpnia 2016 r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 6 lipca 2016 r. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia egzekucyjnego.
W motywach orzeczenia Sąd podał, że skarżąca wniosła skargę na: "decyzję/postanowienie Dyrektora IS w G. przesłaną/e listem poleconym nr (00) [...]". Zarządzeniem z 5 września 2016 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi – w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia – przez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (postanowienia).
Przesyłka zawierająca ww. wezwanie, po dwukrotnym awizowaniu (13 i 21 września 2016 r.), nie została odebrana i została uznana za doręczoną w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w dniu 27 września 2016 r. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że na podstawie art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wymienione w nim elementy. W tej sprawie skarżąca została wezwana do wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu, czego nie uczyniła. Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.
Skarżąca wniosła od tego postanowienia zażalenie twierdząc, że korespondencja wzywająca do uzupełnienia braków formalnych skargi nie została jej doręczona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne, jednak z innych przyczyn, niż podnosi skarżąca.
Jak na wstępie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 6 lipca 2016 r. o numerze [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia egzekucyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie miał problemu ze zidentyfikowaniem zarówno numeru jak i daty kwestionowanego przez skarżącą postanowienia organu podatkowego, gdyż informacje te znajdują się w odpowiedzi na skargę. Jak wynika z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje sądowi skargę z kompletnymi aktami i odpowiedzią na skargę [§ 2]. Skarżąca w skardze podała numer przesyłki poleconej, w której przedmiotowe postanowienie zostało do niej wysłane. Organ podatkowy na podstawie akt administracyjnych sprawy, przekazanych później do sądu, wskazał natomiast datę i numer tego postanowienia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach niniejszej sprawy, w której nie istnieją wątpliwości co do daty i numeru zaskarżonego postanowienia, nie sposób przyjąć, że niepodanie tych informacji przez stronę w skardze było brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie skardze dalszego biegu. Wskazany przez Sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi podstawę prawną do odrzucenia skargi, której braków nie uzupełniono w terminie, ale tylko pod warunkiem, że brak formalny, o którego uzupełnienie wezwano na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., jest brakiem uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu. Przejawem nadmiernego formalizmu naruszającego prawo do sądu wynikające z art. 45 ust. 1 Konstytucji jest odrzucenie skargi z powodu niepodania przez stronę danych, które bez trudności i w sposób niewątpliwy można uzyskać z akt sprawy.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.