Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w sprawie o sygn. akt I SA/Rz 876/11, oddalił skargę T. S. – nazywanej dalej "Skarżącą", na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. W postępowaniu tym, postanowieniem referendarza sądowego z dnia 28 marca 2012 r., Skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym – zwolniono ją od kosztów sądowych w całości.
W dniu 25 sierpnia 2012 r. Skarżąca złożyła skargę o wznowienie postępowania zakończonego wspomnianym powyżej wyrokiem. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 sierpnia 2012 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Rz 818/12, Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W tym stanie rzecz, Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W formularzu PPF Skarżąca podała, że utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.101,95 zł. Jako wydatki wskazano koszt zakupu żywności (450 zł), leków (250 zł), gazu (61 zł). Skarżąca uiściła ponadto składkę ubezpieczenia domu w wysokości 164 zł oraz podatek w kwocie 287 zł. Na jej majątek składa się dom mieszkalny o powierzchni 160 m2 oraz inna nieruchomość o powierzchni 0,11 ha.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 4 grudnia 2012 r., oddalił wniosek Skarżącej. Sąd pierwszej instancji odmówił przyznania Skarżącej prawa pomocy, ponieważ jej sytuacja majątkowa nie odpowiadała przesłankom udzielenia prawa pomocy wyrażonym w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." W ocenie sądu pierwszej instancji, zestawienie przychodów i wydatków Skarżącej wskazuje, że jest ona wstanie wnieść opłatę sądową w wysokości 250 zł bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za powyższym stwierdzeniem przemawiać miało również to, że Skarżąca dysponuje domem mieszkalnym, w którym nie zamieszkuje – ponosi natomiast koszty jego utrzymania. Jak zauważył sąd pierwszej instancji, Skarżąca może wykorzystać posiadany majątek do poprawy swojej sytuacji majątkowej.
Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od opłat sądowych, ewentualnie o przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponowne rozpoznania. Uzasadniając swoje stanowisko Skarżąca odwołała się do uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2010 r., w sprawi o sygn. akt II GPS 2/10, w świetle której prawo pomocy rozciąga się na postępowanie wznowieniowe. Tym samym, skoro Skarżąca została zwolniona od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem, również w postępowaniu wzowieniowym nie ma obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie wpadkowe w przedmiocie przyznania prawa pomocy należy umorzyć na mocy art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., ze względu na jego bezprzedmiotowość.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd wyrażony w wymienionej powyżej uchwale siedmiu sędziów, że "charakter postępowania wznowieniowego przemawia za tym, że przyznanieprawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika rozciąga się na postępowanie wznowieniowe. Wznowienie postępowania, jeżeli zachodzą przyczyny określone w ustawie, polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem. Skoro więc wznowienie postępowania oznacza powrót do rozpoznania sprawy, nie sposób twierdzić, iż prawo pomocy przyznane w tej sprawie na wcześniejszym etapie rozpoznania sprawy spełniło swój cel.".
Tym samym, zgodnie z dyspozycją art. 239 pkt 4 P.p.s.a. strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych – także w postępowaniu wznowieniowym.
Mając powyższe na uwadze, zważywszy, że postanowieniem z dnia 28 marca 2012 r. Skarżącą zwolniono już od kosztów sądowych, postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy należy uznać za bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 oraz art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.