Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 443/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz J. B. (skarżący) kwotę 176,93 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, w pozostałym zakresie wniosek oddalił.
Skarżący wniósł zażalenie i na zasadzie art. 227 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), zaskarżył odmowę przyznania pełnego zwrotu utraconego zarobku. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił obrazę art. 205 § 1 i 3 p.p.s.a., przez znaczne zaniżenie kwoty zwrotu utraconego zarobku, na skutek nieuzasadnionego podziału dochodu rocznego przez 365 dni oraz błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów odrębnych tj. dekretu z 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz.U. Nr 49, poz.445 ze zm.).
Wskazując powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez podwyższenie kwoty zwrotu utraconego zarobku (dochodu) do kwoty 86, 20 zł. z ustalonej przez Sąd kwoty 58,93 zł., a tym samym uchylenie punktu drugiego zaskarżonego postanowienia i odpowiednią modyfikację punktu pierwszego - zmiana zwrotu kosztów z kwoty 176,93 zł na kwotę 204,20 zł., dopuszczenie dowodu z dopuszczonych dokumentów, bezwzględne wymienienie w wywodzie prawnym dekretu o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym, z uwagi na nieprawomocną odmowę nadania biegu skardze konstytucyjnej, opartej tylko na art. 2 ust. 2 ww. dekretu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z treści art. 205 § 1 p.p.s.a. wynika, że do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się m.in. równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Z kolei z art. 205 § 3 p.p.s.a. wynika, że zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa w § 1 i 2 oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności określają przepisy odrębne. Przepisami tymi są: dekret z 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz.U. Nr 49, poz. 445 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 4 lipca 1990 r. w sprawie wysokości należności świadków i stron w postępowaniu sądowym (Dz.U. Nr 48, poz. 284 ze zm.). Zgodnie z art. 13 ww. dekretu, w przypadkach gdy obowiązujące przepisy przewidują przyznanie stronie należności z tytułu jej udziału w postępowaniu sądowym, należności te przyznaje się stronie w wysokości przewidzianej dla świadków.
Z przepisu art. 2 ust. 2 dekretu, który reguluje powyższe kwestie wynika, że wynagrodzenie za utracony zarobek przyznaje się w wysokości udowodnionego przeciętnego dziennego zarobku, jednakże nie w wyższej niż górna granica należności określona w ww. rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 4 lipca 1990 r. Skoro wynagrodzenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 i 2 dekretu stanowi odszkodowanie za utracony zarobek z powodu stawiennictwa w sądzie, to oznacza to, że strona, która domaga się w oparciu o art. 205 § 1 p.p.s.a. m.in. zwrotu równowartości utraconego zarobku jest zobowiązana wykazać, że zarobek w tak określonej wysokości rzeczywiście utraciła w związku ze stawiennictwem w sądzie.
Biorąc pod uwagę trudności z dowiedzeniem utraconego zarobku przez rolnika prowadzącego indywidualne gospodarstwo rolne z uwagi na fakt, że jego dochody nie są stałe, systematyczne, obiektywnie przewidywalne oraz z uwagi na różnorodność ustalania dochodów rolnika, zależną od przyjętej metody badań, Sąd słusznie przy wyliczeniach przeciętnego dziennego dochodu z pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym posiłkował się danymi GUS oraz liczbą hektarów przeliczeniowych użytków rolnych skarżącego, otrzymany wynik dzieląc przez 365 (ilość dni w roku). W konsekwencji należy za prawidłowe przyjąć wyliczenia Sądu co do zwrotu skarżącemu 176,93 zł tytułem kosztów postępowania sądowego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.