Uzasadnienie
W dniu 28 października 2009 roku R. G. wniósł do Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 30 września 2009 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 rok. W skardze zawarty był wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek, skarżący podał, że jego głównym kontrahentem gospodarczym jest S. S.A. Obecnie jednak, na skutek nieudanych przetargów na sprzedaż majątku stoczni, praktycznie zaprzestała ona działalności, wobec czego skarżący został pozbawiony głównego źródła przychodów. W tym stanie rzeczy skarżący uznał, że nie jest w stanie zapłacić kwoty zobowiązania podatkowego, a jego egzekucja może doprowadzić do upadłości, tym bardziej, że wobec skarżącego toczy się już jedno postępowanie egzekucyjne dotyczące zobowiązania w podatku VAT.
Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek skarżącego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżący nie wskazał na żadne konkretne okoliczności, które uprawdopodabniałyby niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu powołanego przepisu.
Sąd zwrócił uwagę, że poza ogólnikowymi stwierdzeniem o istniejącej obawie ogłoszenia upadłości skarżący nie przedłożył żadnego materiału dowodowego na poparcie zawartych we wniosku twierdzeń, nie podał choćby przybliżonej wysokości swoich dochodów, nie określił w żaden sposób swojego stanu majątkowego, a w aktach sprawy brak jest danych odnoszących się do sytuacji majątkowej skarżącego, co tym samym uniemożliwiało ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu.
W złożonym w dniu 22 grudnia 2009 roku zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę zarzucając naruszenie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że skarżący nie wykazał, że wyegzekwowanie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W aktach sprawy znajdują się bowiem dokumenty, z których jednoznacznie wynika, że S. S.A. była jego głównym kontrahentem. Aktualna sytuacja stoczni związana ze sprzedażą jej majątku oraz zaprzestaniem produkcji jest powszechnie znana. W tych warunkach egzekucja kwoty podatku wynikającej z decyzji musi doprowadzić do upadłości podatnika. Pełnomocnik podatnika podkreślił także, że skarżący nie prowadzi ksiąg rachunkowych, a więc brak dokumentacji za pomocą której można wykazać zagrożenia upadłością jego firmy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak trafnie wywiódł sąd I instancji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, dostępne na www.nsa.gov.pl). W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Tymczasem skarżący poza twierdzeniem, że wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zachodzą, w najmniejszym nawet stopniu swych twierdzeń nie uprawdopodobnił. Do wniosku nie zostały bowiem załączone żadne dokumenty obrazujące rzeczywistą kondycję finansową skarżącego, ani stan jego majątku. Wnioskodawca nie podał żadnych bliższych informacje w tym zakresie. Podkreślić w tym miejscu należy, że sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której utrata stanowi dla skarżącego znaczną szkodę.
Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi uprawdopodobnić podnoszone we wniosku okoliczności, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Bez znaczenia przy tym jest podnoszona w zażaleniu okoliczność nie prowadzenia ksiąg rachunkowych, bowiem trudna kondycja finansowa skarżącego mogły zostać wykazane przy użyciu innych dokumentów. W sytuacji, gdy nie jest znany aktualny rozmiar prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, wysokość aktualnie uzyskiwanych z tego tytułu dochodów, czy też ponoszonej straty, jak również brak jest danych dotyczących źródeł i wysokości dochodów osiąganych przez skarżącego z innych źródeł, oraz nieznany jest poziom jego zasobów finansowych, nie ma podstaw do przyjęcia, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ponieważ sąd I instancji prawidło odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.