Uzasadnienie
- 1. Zaskarżonym postanowieniem z 28 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 911/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę T. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 16 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną.
- 2. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia, powodem odrzucenia skargi był brak uiszczenia wpisu od skargi. Podstawą odrzucenia skargi był zaś art. 220 § 3 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.). Skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, ale Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnym postanowieniem z 15 lutego 2017 r. odmówił przyznania prawa pomocy. Skarżący mimo ponownego wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, nie uiścił wymaganego wpisu sądowego w kwocie 100 zł.
- 3. W zażaleniu na to postanowienie Skarżący powołując się na art. 77 Konstytucji RP, uznał je za bezprawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 4. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Skoro mimo wezwania Skarżący nie uiścił wpisu, a jednocześnie nie był zwolniony z kosztów sądowych, to nie ma żadnych podstaw, aby zakwestionować prawidłowość zastosowania przez WSA w zaskarżonym postanowieniu art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucenia skargi jako nieopłaconej mimo wezwania Sądu.
W zażaleniu Skarżący nie podał żadnej argumentacji, która podważyłaby opisane ustalenia i prawidłowość zastosowania wskazanego przepisu p.p.s.a.
Powoływany przez Stronę art. 77 Konstytucji RP stanowi, że każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej (ust. 1). Ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw (ust. 2). Niewątpliwie art. 77 ust. 2 Konstytucji RP zawiera zakaz ustawowego zamknięcia drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw, trudno zatem uznać, aby Sąd pierwszej instancji miał możliwość naruszenia dyspozycji tego przepisu. Stanowi on bowiem ogólną dyrektywę prawodawczą, wskazującą, że w przypadku naruszenia (np. przez organ podatkowy) praw podmiotu, musi mieć on zagwarantowaną możliwość sądowego dochodzenia tych praw.
Wskazać jednak należy, że zasada prawa do sądu z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, o którą zapewne chodziło Skarżącemu, nie ma charakteru absolutnego, bowiem jej realizacja uzależniona jest od spełnienia szeregu wymogów - jak np. terminowość składania pism procesowych, uiszczanie opłat sądowych, czy sporządzenie pisma przez adwokata lub radcę prawnego. Wymogi te służą zaś pełnej realizacji wskazanej gwarancji konstytucyjnej. Bierność Strony postępowania w tym zakresie – np. brak uiszczenia wpisu - nie oznacza, że to Sąd naruszył tę gwarancję.
- 5. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.