Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 października 2017 r., I SA/Po 1715/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pozostawił wniosek M. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu - bez rozpoznania. W uzasadnieniu sąd wskazał, że wniosek powinien zostać złożony na formularzu. Strona została wezwana o uzupełnienie braków poprzez wniesienia wniosku przy użyciu stosownego formularza, ale termin do dokonania tej czynności upłynął bezskutecznie. W związku z tym wniosek sąd pozostawił bez rozpoznania.
We wniesionym zażaleniu zaskarżono postanowienie w całości, wskazując, że postanowienie to jest niezgodne z prawem i budzi niezadowolenie u strony skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne i jako takie podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U Nr 227, poz. 2245) w związku z art. 256 p.p.s.a. osoba fizyczna składa wniosek o przyznanie prawa pomocy na formularzu oznaczonym symbolem PPF. Na podstawie art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Skoro wniosek nie został złożony w prawidłowej formie, tj. na określonym urzędowo formularzu PPF w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pomimo pouczenia o skutkach nieuzupełnienia w terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy – należało wniosek pozostawić bez rozpoznania, co sąd I instancji zasadnie uczynił.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.