Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2016 r., III SA/Wa 1117/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. P. (zwanego dalej skarżącym) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2016 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r.
2. Z akt wynika, że w zaskarżonym postanowieniu sąd I instancji podniósł, iż korespondencja z wezwaniem do uiszczenia wpisu została stronie dostarczona w dniu 24 listopada 2016 r. Do dnia 19 grudnia 2016 r. nie stwierdzono wpływu opłaty sądowej. Skarga – jako nieopłacona - została zatem odrzucona.
3. W zażaleniu sporządzonym własnoręcznie skarżący podniósł, że złożył wniosek o przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności w dniu 26 listopada 1999 r. Zaznaczył, że zgodnie z uchwałami SN III CZP 102/93 oraz CZP 179/93 zarząd dzielnicy nie może podwyższać opłat, jeżeli decyzja o ustaleniu rat wydana została przed dniem 5 grudnia 19990 r. Zaznaczył, że stracił zdrowie, drzwi do jego mieszkania zostały podpalone, zniszczono zamki, był opluwany przez bandytów i grożono mu śmiercią. W uzupełnieniu zażalenia skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2016 r., III SA/Wa 1117/16.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
4. Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: p.p.s.a.), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są m.in. skarga, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
Zatem przepis art. 230 § 1 P.p.s.a. ustanawia ogólną zasadę, że wniesiona skarga podlega opłacie. Na tej podstawie skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej przez siebie skargi.
Jednocześnie zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. - skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Skarżący wniósł skargę, został wezwany o uiszczenie wpisu od niej, czego nie uczynił. Bez wątpienia zatem przepis wyżej wskazany ma zastosowanie w sprawie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd I instancji wskazany wyżej przepis zastosował prawidłowo.
Argumenty podniesione w zażaleniu na postanowienie w zakresie odrzucenia nieopłaconej skargi nie mogą zostać rozpatrzone na tym etapie postępowania. Obecnie istotne jest, że skarżący zobowiązany był skargę opłacić albo złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy. Nie uczynił ani jednego, ani drugiego, skarga jako nieopłacona musiała zatem zostać odrzucona, co sąd I instancji prawidłowo uczynił.
- 5. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.