Uzasadnienie
1. Zarządzeniem z dnia 20 lipca 2017 r., III SA/Wa 3179/16, sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek K. M.-Z. (dalej: skarżący, strona) o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
2. Jak wskazano w uzasadnieniu zarządzenia, skarżący pismem z dnia 29 września 2016 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2016 r. w przedmiocie zaliczenia nadpłaty podatku na poczet zaległości podatkowych. Odpis postanowienia został skarżącemu doręczony w dniu 29 sierpnia 2016 r. Przesyłka sądowa zawierająca skargę została zaś nadana przez stronę w placówce pocztowej w dniu 29 września 2016 r.
Postanowieniem z dnia 17 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę wobec złożenia jej z uchybieniem 30-dniowego terminu.
Pismem z dnia 12 grudnia 2016 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżący wskazał na fakt złego stanu zdrowia swojego oraz swojej żony oraz zdarzającego się złego samopoczucia uniemożliwiającego niekiedy podejmowanie czynności urzędowych.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 26 stycznia 2017 r. (k.
31) skarżący pismem z dnia 30 stycznia 2017 r. został wezwany do wskazania daty, w jakiej ustała przyczyna niezachowania terminu do wniesienia skargi, a ponadto do przedłożenia dokumentów uprawdopodobniających okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesyłka sądowa zawierająca wskazane wezwanie została odebrana przez skarżącego w dniu 7 lutego 2017 r.
Z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącego braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zarządzeniem z dnia 20 lipca 2017 r. sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek ten bez rozpoznania.
- 3. Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł zażalenie żądając jego uchylenia w całości oraz wyłączenia sędziego, który wydał zaskarżone zarządzenie.
W uzasadnieniu pisma skarżący podniósł, iż zbędnym było wzywanie go do dalszego precyzowania wniosku o przywrócenie terminu, albowiem w jego ocenie w sprawie nie zachodziły jakiekolwiek wątpliwości, zwłaszcza w kontekście daty ustania przyczyny uchybienia terminu.
- 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
4.1. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż przedmiotem niniejszego postępowania wpadkowego jest wyłącznie ocena prawidłowości wydania przez sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzenia w przedmiocie pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bez rozpoznania, nie zaś zasadność żądania wyłączenia sędziego.
4.2. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie, o czym stanowi art. 87 § 4 p.p.s.a.
Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący lub wyznaczony sędzia zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie (art. 49 § 2 p.p.s.a.).
4.3. W rozpoznawanej sprawie skarżący zarządzeniem z 26 stycznia 2017 r. został zobowiązany przez sąd do wskazania daty, w jakiej ustała przyczyna niezachowania terminu do wniesienia skargi oraz do przedłożenia dokumentów uprawdopodobniających okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wezwanie to zostało odebrane przez skarżącego w dniu 7 lutego 2017 r., a zatem - jak prawidłowo wskazano w uzasadnieniu zarządzenia z dnia 20 lipca 2017 r. - termin do dokonania czynności wskazanych w wezwaniu upłynął 14 lutego 2017 r.
Nie ulega wątpliwości, że skarżący w terminie zakreślonym przez wezwanie sądu nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na względzie sąd pierwszej instancji był zobowiązany do pozostawienia wniosku strony bez rozpoznania. Zaskarżone zarządzenie jest zgodne z prawem, zaś skarżącemu stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. umożliwiono uzupełnienie braków wniosku, z czego jednakże nie skorzystał. W konsekwencji skarżącego obarczają procesowe skutki zaniedbania, jakiego się dopuścił.
Odnosząc się do treści zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, ze zarządzeniem z 26 stycznia 2017 r. skarżący został wezwany nie tylko do wskazania daty, w jakiej ustała przyczyna niezachowania terminu do wniesienia skargi, ale także do przedłożenia dokumentów uprawdopodobniających okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jak wynika z akt sprawy strona nie zareagowała w żaden sposób na analizowane wezwanie sądu, mimo że zawierało ono wskazanie konsekwencji nieuzupełnienia braków wniosku o przywrócenie terminu.
- 4.4. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.